AMAÇ: Gastrointestinal sistem cerrahisinden sonra görülen anastomoz kaçaðý ve adezyonlar hala önemli bir morbidite ve mortalite nedenidir. Anastomoz kaçaðý oraný %3–8 iken, kaçaða baðlý mortalite oraný %30’un üzerindedir. Karýniçi sepsis anastomoz kaçaðýnýn iyi bilinen bir nedenidir. Ayrýca, karýniçi adezyon hastane baþvurularýnýn ve morbidite ve mortalite ile iliþkili reoperasyonlarýn önemli bir nedenidir. Bu çalýþmada, bir poliüretan membranýn anastomoz iyileþmesi ve karýniçi yapýþýklýklar üzerine etkileri araþtýrýldý.
GEREÇ VE YÖNTEM: Bu çalýþma için dört gruba ayrýlmýþ 32 Wistar Albino sýçan kullanýldý. Çekal ligasyon ve perforasyon oluþturulduktan sonra peritoneal refleksiyonun 2 cm yukarýsýndan standart sol kolon rezeksiyonu ve anastomozu yapýldý. Kontrol gruplarýna (1, 3) herhangi bir tedavi verilmedi. Deney grubunda (2, 4) ise kolon anastomozunun etrafýna poliüretan membran sarýldý. Patlama basýncý, hidroksiprolin, IL-6 (interlökin 6), NO (nitrik oksit), TPA (doku plazminojen aktivatörü), TNF-α (Tümör nekroz faktörü alfa) seviyeleri ölçüldü ve relaparotomi sonrasý anastomozun histopatolojik özellikleri analiz edildi. Ayrýca adezyon skorlarý ölçüldü.
BULGULAR: Üçüncü ve beþinci günler arasýnda sakrifiye edilen hayvanlar arasýndaki ortalama patlama basýncý deðerlerinde istatistiksel olarak anlamlý bir fark yoktu (p=0.259, p=0.177). Tüm gruplar karþýlaþtýrýldýðýnda, hidroksiprolin, NO, IL-6 seviyeleri arasýnda anlamlý bir fark gözlenmedi (p=0.916, p=0.429, p=0.793, p=0.332, p=0.400, p=0.317). Bununla birlikte, grup 2 ve grup 4’te, TPA seviyeleri poliüretan membran tedavisi ile anlamlý olarak yüksekti (p=0.001, p=0.003) ve adezyon skorlarýna göre istatistiksel olarak anlamlý bir fark vardý (p<0.035). Grup 2 ve grup 4, grup 1 ve grup 3’ten daha düþük adezyon skorlarýna sahipti.
TARTIÞMA: Biz deneysel septik kolon anastomoz modelinde poliüretan membranýn histopatolojik ve biyokimyasal iyileþme üzerinde pozitif veya negatif bir etkisi olmadýðýný bulduk. Ancak, poliüretan membranýn anastomoz çevresine uygulanmasý intraabdominal adezyonlarý etkili bir þekilde azaltmaktadýr.

AMAÇ: Yanýk yarasýnýn iyileþmesinde, yanýkta oluþan yaralanma zonlarý; hiperemi, staz, koagülasyon zonu büyük önem taþýmaktadýr. Yanýðýn patofizyolojisindeki geliþmeye baðlý olarak yanýk ciltte oluþan yanýk zonlarý bulunmuþ ve tedavi buna göre daha da geliþmiþtir. Bu zonlar; koagülasyon, staz ve hiperemi zonudur. Nekroz zonu tedavisi eksizyon ve kaybolan cildin greft olarak onarýmýdýr. Staz zonu eðer 24–48 saat içinde yanýk tedavisi iyi yönetilirse tam olarak iyileþir. Aksi takdirde koagülasyon zonuna dahil olur. Hiperemi zonu zaten kendiliðinden iyileþebilen bir alandýr. Staz zonunun kurtarýlmasý yanýk tedavisinde oldukça önem taþýmaktadýr. Yanýk alanda oluþan hipermetabolizma sonucu ortaya çýkan aktif oksijen radikalleri staz zonunun koagulasyon zonuna dönüþümünü hýzlandýrdýðý bilinmektedir. Bu deneysel çalýþmanýn amacý, yanýk staz zonu üzerine sildenafil ve N-asetilsisteinin etkilerini incelemek ve yanýkta yara iyileþmesine katkýsý olup olmadýðýný ortaya koymaktýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: Çalýþmada 200±20 gr aðýrlýðýnda Wistor Albino cinsi dört aylýk 32 adet diþi sýçan kullanýldý. Sýçanlar dört gruba ayrýldý. Bu 24 sýçana anestezi altýnda Regas ve Ehrlich tarafýndan tanýmlanan deneysel yanýk modeli uygulandý. Grup 1; sham, Grup 2; intraperitoneal kontrol, Grup 3; sildenafil çalýþma (günlük 10 mg/kg dozunda intraperitoneal 10 gün süreyle), Grup 4; N-asetilsistein çalýþma (günlük 100 mg/kg dozunda intraperitoneal 10 gün süreyle) gruplarý olarak belirlendi. Malondialdehit, glutatyon peroksidaz, süperoksit dismutaz, katalaz düzeyleri için serum ve sitopatolojik çalýþma için doku örnekleri alýndý. Tüm sýçanlar deneyin 10. gününde sakrifiye edildi. Ödem, hiperemi, epitel dejenerasyonu, nekroz, iltihabi infiltrasyon ve fibrozis ölçümleri yapýldý.
BULGULAR: Kontrol grubu ile karþýlaþtýrýldýðýnda tedavi edilen iki grupta doku hasar skoru düþük bulundu. MDA düzeyi; Grup 3 ve Grup 4’te, Grup 2’ye göre düþük, Grup 3’te Grup 4’e göre düþük bulundu. SOD, katalaz ve GPH-Px düzeyleri, Grup 3’te ve Grup 4’te Grup 2’ye göre yüksek, Grup 3’te, Grup 4’e göre yüksek bulundu.
TARTIÞMA: Çalýþmamýzýn sonuçlarý, sýçanlarda oluþturulan deneysel yanýk modelinde sildenafil ve N-asetilsisteinin oksidatif stres düzeyini azaltýcý, yara iyileþmesini arttýrýcý olumlu etkileri olduðunu desteklemektedir. Bu konu üzerinde ileri deneysel çalýþmalara ihtiyaç vardýr.

AMAÇ: Bu çalýþma 60 yaþ ve üzeri Türk erkekleri arasýnda abdominal aort anevrizmasý (AAA) prevalansýný ve bununla iliþkili faktörleri deðerlendirmeyi amaçlamaktadýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: Ankara ilinin Keçiören ilçesinde bulunan 62 aile hekimliði aracýlýðýyla 60 yaþ ve üzeri erkek bireyler çalýþmaya davet edildi ve 239 gönüllü çalýþmaya alýndý. Gönüllüler B-mod ultrason ile tarandý. Dýþtan dýþa çapý 3 cm ve üzeri tespit edilen aort anevrizmatik kabul edildi. Ayrýca katýlýmcýlar yaþ, boy, aðýrlýk, bilinen hastalýklar ve risk faktörleri açýsýndan da sorgulandý.
BULGULAR: On bir katýlýmcýda AAA tespit edildi (%4.6). Sigara içme öyküsü olanlarda AAA riskininin arttýðý tespit edildi (Odds ratio: 12.75; CI %95, 1.2–134.3). Daha önce miyokart enfarktüsü geçirmiþ olanlarda anevrizma oranýnýn, geçirmemiþ olanlara göre daha yüksek olduðu tespit edildi (p=0.007). Benzer bir þekilde, koroner anjiyo yapýlma öyküsü olanlarda yapýlmayanlarra göre anevrizma oranýnýn daha fazla olduðu görüldü (sýrasýyla %9.5 ve %1.9). Ayrýca aort çaplarý ile diyabet ve periferik arter hastalýðý arasýnda negatif korelasyon olduðu görüldü.
TARTIÞMA: Abdominal aort anevrizmasý rüptüre olduðu zaman ölüm oraný yüksek fakat önlenebilir bir hastalýktýr. AAA’yý önlemeye hastalýðýn toplumda görülme oranýný araþtýrarak baþlamak gereklidir. Sonuçlarýmýz literatür ile uyumlu bulunmuþtur. Fakat çalýþmamýz bir pilot çalýþma olarak tasarlanmýþtýr ve daha geniþ katýlýmlý çalýþmalara ihtiyaç vardýr.

AMAÇ: Bilindiði üzere akut apandisit, en sýk acil abdominal cerrahi nedenidir. COVID-19 pandemisinin akut apandisit ve cerrahi tedavisi üzerindeki etkilerini deðerlendirmek amacýyla yapýlan çalýþmalar kýsýtlýdýr ve yeterli bilgi mevcut deðildir. Mevcut karþýlaþtýrmalý çalýþma, COVID-19 pandemisi sýrasýnda ve geçen yýl ayný periyodu kapsayan dönemde apendektomi ameliyatý geçiren hastalarýn apendektomi sonuçlarýný ve enfeksiyon kontrolünü bildirmeyi amaçlamaktadýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: Gerçekleþtirilen geriye dönük gözlemsel çalýþma, karþýlaþtýrmalý olarak 13.03.19–13.05.19 ve 13.03.20–13.05.20 tarihleri arasýnda akut apandisit nedeniyle ameliyat edilen hastalar üzerinde gerçekleþtirildi.
BULGULAR: Çalýþmaya 150 hasta (2019’da 110 hasta; 2020’de 40 hasta [COVID-19 pandemi sýrasýnda]) dahil edildi ve hastalar sýrasýyla Grup A (Normal dönem) ve Grup B (Pandemi dönemi) olarak isimlendirildi. Ortalama yaþ, ortalama VKÝ ve ortalama kalýþ süresi arasýnda anlamlý bir fark olmadýðý için istatistiksel olarak kýyaslanabilir gruplar olarak deðerlendirildi. Grup A ve Grup B komorbiditeleri arasýnda anlamlý fark gözlendi (p=0.033). Grup A ve Grup B’nin laboratuvar deðerleri ve radyolojik bulgularý arasýnda anlamlý bir fark yoktu. Grup A ile Grup B’nin perforasyon sayýsý arasýnda anlamlý fark tespit edildi (p=0.029). Grup A ve Grup B’nin yoðun bakým ihtiyacý ile laparoskopiden konvansiyonel apendektomiye geçiþ sayýlarý arasýnda anlamlý bir fark yoktu.
TARTIÞMA: Çalýþmamýzda da görüldüðü üzere, hastaneye geç baþvuru, komplike olgulara neden olmuþ ve zaten sýkýntýlý bir dönem olan pandemi sürecinde, akut apandisit yönetimini daha da zorlaþtýrmýþtýr. COVID-19 salgýný sýrasýnda, acil cerrahide uygulanan ilkeler hem þüpheli hem de doðrulanmýþ COVID-19 olgularýna uygulanmalýdýr.

AMAÇ: Acil serviste akut apandisit ile renal kolik’in ayýrýcý tanýsýnda WBC, PLR ve NLR deðerlerinin etkinliðini araþtýrmaktýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: Çalýþmaya Çukurova Üniversitesi Týp Fakültesi Giriþimsel Olmayan Klinik Araþtýrmalar Etik Kurulu’nun onayý alýndýktan sonra baþlandý. Hastane otomasyon ve arþiv sisteminde dosya verilerine tam olarak ulaþýlan toplam 440 hasta çalýþmaya dahil edildi.
BULGULAR: Çalýþmaya alýnan 440 hastanýn %59.5’i erkek (n=262), %40.5’i (n=202) ise kadýndý. Hastalarýn yaþ ortalamasý 37.74±13.39/yýl idi. Hastalarýn patolojik tanýsýna göre, 207 hastanýn akut apandisitle uyumlu olduðu tespit edildi. Hematolojik parametrelerin ayýrýcý tanýda kullaným etkinliði ROC analizi ile incelendiðinde en güçlü tahmin etme özelliðine nötrofil/lenfosit oranýnýn (NLR) sahip olduðu saptandý (AUC, 0.716, SS=0.024, %95 GA 0.668–0.764). NLR’den sonra ikinci sýrada platelet/lenfosit oranýnýn (PLR) ayýrýcý tanýda güçlü tahmin edici olduðu saptandý (AUC, 0.608, SS=0.027, %95 GA 0.555–0.661).
TARTIÞMA: Akut apandisit ve renal kolik akut abdominal aðrý ile acil servise sýklýkla baþvurmaktadýr. Akut apandisitli hastalar cerrahi yöntemler ile tedavi edilirken, renal kolikli hastalarda akut dönemde týbbi tedavi uygulanmaktadýr. Bu iki hasta grubunun ayýrýcý tanýsýnýn net olarak yapýlmasý önem arz etmektedir. PLR ve NLR deðerlerinin ayýrýcý tanýnýn net olarak yapýlamadýðý durumlarda kullanýlabileceðini düþünmekteyiz.

AMAÇ: Akut kolesistit (AC), safra kesesi taþlarýnýn yaygýn bir komplikasyonu olup acil servis baþvurularýnýn önemli bir bölümünü oluþturur ve kolesistektomi tek kesin tedavi yöntemidir. Erken dönem kolesistektominin bildirilmiþ birçok avantajý mevcuttur. COVID-19 pandemi sürecinde yapýlan operasyonlar ile iliþki morbidite ve mortalite artmýþtýr. Biz bu çalýþmada pandemi sürecinde acil serviste AC tanýsý konulan hastalara genel klinik yaklaþýmýmýzý ve perkütan kolesistostomi deneyimini sunmayý amaçladýk.
GEREÇ VE YÖNTEM: 11 Mart 2020 ile 31 Mayýs 2020 tarihleri arasýnda hastanemiz acil servisine AC nedeniyle baþvuran 72 hasta çalýþmaya dahil edildi. Hastalar ayaktan tedavi edilen (Grup 1), yatýrýlarak tedavi edilen (Grup 2) ve perkütan kolesistostomi ile tedavi edilen (Grup 3) olmak üzere üç gruba ayrýldý. Bu üç grubun demografik ve klinik özellikleri karþýlaþtýrýldý.
BULGULAR: Grup 1’de 36 (%50), Grup 2’de 25 (%34,7) ve Grup 3’te 11 hasta (%15.3) vardý. Hastalarýn demografik özellikleri birbirine benzerdi. Grup 3’teki hastalarýn acil servise baþvuru anýndaki CRP ve WBC deðerleri diðer iki gruba göre belirgin yüksekti. Ayrýca Grup 3’teki hastalarda safra kesesi duvarý daha kalýn, kese boyutu daha büyük saptandý. Hastalara ortanca 3.5 günde perkütan kolesistostomi takýldýðýný ve yatýþ gününün Grup 2’deki hastalara kýyasla daha uzun olduðunu saptadýk (sýrasýyla, 3.9 gün ve 9.2 gün, p=0.00). Taburculuk sonrasý yeniden yatýþ oranlarý birbirine benzerdi. Ayaktan takip yapýlan Grup 1’deki hastalarýn hiçbirinde yatýþ gerekmedi. Yetmiþ iki hastanýn tamamýnda cerrahi gerektiren acil bir durum ortaya çýkmadý ve mortalite izlenmedi.
TARTIÞMA: Birçok yayýn ilk yatýþ anýnda düþük morbidite ile laparoskopik kolesistektomi yapýlabileceðini vurgulasa da, AC COVID-19 pandemisi ve buna benzer acil durumlarda elektif cerrahiye ertelenebilecek bir klinik durumdur. Bu amaçla perkütan kolesistostomi efektif kullanýlmalý ve gerekirse endikasyonlar geniþletilmelidir (Daha genç hastalar, CCI veya ASA daha düþük hastalar gibi). Bu yaklaþým ile hem hastayý hem de operasyonu gerçekleþtirecek saðlýk ekibini COVID-19 riskinden koruyabiliriz.

AMAÇ: Akut apandisit (AA), halen genel cerrahi acilleri arasýndaki önemini korumaktadýr ve bir insanýn hayatýnda AA geliþme riski, erkeklerde %8.6 ve kadýnlarda %6.7’dir. AA’nýn klinik tanýsý yaklaþýk %20 yanlýþ pozitif ve yanlýþ negatiflik oranýna sahiptir. Görüntüleme yöntemlerinden de bu alanda en çok ultrason (US) ve bilgisayarlý tomografiden (BT) faydalanýlmýþtýr. Bu çalýþmanýn amacý AA tanýsý amacýyla çekilen kesitsel görüntüleme incelemelerinin deðerlendirmesinde hastayý muayene eden klinisyenin deðerlendirme sonuçlarý ile radyoloji uzman deðerlendirmesi arasýndaki iliþkiyi saptamaktýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: Bu çalýþmada Ocak 2010 ile 2017 tarihleri arasýnda, Fatih Sultan Mehmet Eðitim ve Araþtýrma Hastanesi Genel Cerrahi Kliniði’nde apendektomi yapýlan 1891 hastanýn dosyasý geriye dönük olarak incelendi. AA kliniði ile apendektomi yapýlan ve BT sonuçlarýnda apendiks normal olarak rapor edilen hastalarýn dosyasýndan, hastanýn acil servise baþvurusundaki klinik muayene bulgularý ile birlikte ilgili cerrahýn BT deðerlendirme sonuçlarý (AA ile uyumlu, normal apendiks veya apendiks görüntülenmedi) kayýt edildi.
BULGULAR: Akut apandisit þüphesiyle apendektomi yapýlan 1891 hastanýn 1478’ine taný amacýyla BT çekildi ve 145’i radyoloji uzmanlarý tarafýndan normal olarak rapor edildi. Radyoloji uzmanlarý tarafýndan tamamý normal olarak rapor edilen bu BT sonuçlarýnýn cerrahlar tarafýndan yapýlan deðerlendirmesinde 105’i (%72.4) AA ile uyumlu bulunurken, 18’i (%12.4) normal olarak deðerlendirildi. Yirmi iki (%15.2) hastada cerrahlar tarafýndan apendiks vizüalize edilemedi. Patoloji sonucu lenfoid hiperplazi - fibröz obliterasyon gelen olgularýn %70.0’i; AA sonucu gelenlerin %73.8’i; Flegmenöz apandisit sonucu gelenlerin %75.6’sý ve gangranöz/perfore apandisit sonucu gelenlerin ise %64.0’ü genel cerrah tarafýndan yapýlan BT deðerlendirmesinde apandisit tanýsý almýþtýr.
TARTIÞMA: Hastanýn klinik deðerlendirmesini yapan cerrah tarafýndan yorumlanan BT sonucunda tanýsal doðruluk oranlarý belirgin bir þekilde artmaktadýr. Genel cerrahi uzmanlýk eðitimi sýrasýnda abdominal kesitsel görüntüleme tekniklerini yorumlayabilme yetisi kazanýlmasýyla birlikte doðru tanýya ulaþma þansý artacaktýr.

AMAÇ: Akut apandisitin deðerlendirilmesinde laboratuvar parametreleri önemli tanýsal deðere sahiptir. Bu çalýþmanýn amacý, lökosit deðerleri normal referans aralýðýnda olan hastalarda bilirubin deðerlerinin akut ve komplike apandisiti ön görmedeki etkinliðini deðerlendirmektir.
GEREÇ VE YÖNTEM: Lökosit deðeri normal referans aralýðýnda olan ve apendektomi yapýlan 18 yaþ ve üzeri 200 hasta çalýþmaya dahil edildi. Hastalarýn demografik özellikleri total ve direkt bilirubin ve C-reaktif protein deðerleri incelendi. Hastalar patoloji sonucuna göre normal apendiks ve akut apandisit olarak ikiye ayrýldý. Akut apandisitlerde, basit apandisit ve komplike apandisit olarak sýnýflandýrýldý.
BULGULAR: Çalýþmaya dahil edilen 200 hastanýn 110’u (%55) kadýn, 90’ý (%45) erkekti ve yaþ ortanca deðeri 37±16 yýl idi. Patoloji sonuçlarý 45’inde (%22.5) normal apendiks, geri kalanýnda ise akut apandisit olarak raporlandý. Akut apandisit tanýsý alanlarýn 141’inde (%91) basit apandisit ve 14’ünde (%9) komplike apandisit saptandý. Normal apendiks ve akut apandisit karþýlaþtýrýldýðýnda total ve direkt bilirubin seviyeleri akut apandisit tanýsý alanlarda daha yüksek bulundu. Akut apandisiti ön görmede iþlem karakteristik eðrisi analizinde total bilirubin ve direkt bilirubin’in eðri altýnda kalan alaný sýrasýyla 0.597 ve 0.625 idi.
TARTIÞMA: Lökosit deðerinin normal olduðu hastalarda yüksek bilirubin deðerleri akut apandisit tanýsýný ön görmede faydalý olabileceði sonucuna varýldý.

AMAÇ: Çalýþmanýn amacý; biri Suriye sýnýrýna yakýn olan, ülkemizdeki iki farklý hastanenin travma birimlerinde, toraks travmalý politravma hastalarýnýn yönetiminde ve sonuçlarýnda farklýlýk olup olmadýðýný deðerlendirmektir.
GEREÇ VE YÖNTEM: Ocak 2012–Ocak 2014 arasýnda, toraks travmalý politravma geçiren, Manisa Celal Bayar Üniversitesi Hastanesi’ndeki (MH) 348 olgu, Suriye sýnýrýna yakýn Þanlýurfa Eðitim ve Araþtýrma Hastanesi’ndeki (ÞH) 917 olgu ile yaþ, cinsiyet, yaralanma mekanizmasý, eþlik eden yaralanmalar, kýsaltýlmýþ yaralanma ölçeði (AIS), yaralanma ciddiyeti skoru (ISS), tedavi yöntemleri ve mortalite açýsýndan geriye dönük olarak analiz edildi.
BULGULAR: ÞH olgularýnda; kesici delici alet yaralanmalarý (MH; %9’a karþý ÞH; %17, p<0.05), ateþli silah yaralanmalarý (MH; %5’e karþý ÞH; %18, p<0.05), ortalama ISS (MH; 30.2±8.4’e karþýlýk ÞH; 42.8±10.2, p<0.001) ve mortalite (MH; %2.6’ya karþý ÞH; %11.1, p<0.001) oranlarý daha yüksekti. ÞH olgularýnda en yüksek bileþen AIS karýn (AIS karýn= 4.8±0.7) olmakla birlikte, MH olgularýnda en yüksek bileþen AIS ekstremiteydi. (AIS ekstremite= 3.6±0.2).
TARTIÞMA: ÞH olgularýndaki demografik özellikler, yaralanma mekanizmalarýndaki farklýlýklar ve yüksek mortalite, sýnýrlarýmýzdaki ihtilaf bölgesine yakýn olmanýn getirdiði cerrahi zorluklarý göstermekte ve yansýtmaktadýr. Ülkemizde biri Suriye sýnýrýna yakýn diðeri ise sýnýra uzak iki hastanenin verileri, Suriye ihtilafýnýn Türk saðlýk sistemi üzerindeki etkisini vurgulamýþtýr.

AMAÇ: Yüz travmasý pediatrik çaðýnda son derece yaygýndýr. Pediatrik acile sevk ve baþvurularýn önde gelen sebeplerin arasýnda düþünülmektedir. Bu çalýþmanýn amacý yüz kesileri ile pediatrik acile baþvuran hastalarýn demografik özelliklerinin incelenmesidir.
GEREÇ VE YÖNTEM: 2012 ile 2017 yýllarý arasýnda basit yüz laserasyonu ile Baþkent Üniversitesi Hastanesi pediatrik acil servisine baþvuran toplam 1160 hasta geriye dönük olarak incelendi. On sekiz yaþýna kadar olan hastalar çalýþmaya dahil edildi. Tüm hastalara plastik ve rekonstrüktif cerrahi doktorlarý tarafýndan müdahele edildi. Aðýz içi ve maksillofasiyal kýrýkla iliþkili yüz kesileri olan hastalar çalýþmaya alýnmadý. Hastalarýn yaþý, cinsi, travmanýn sebebi, laserasyonun konumu, travmanýn zamanlamasý ile ilgili bilgiler toplandý. Yaþ Ulusal Çocuk Saðlýðý ve Ýnsan Geliþimi Enistitüsü (NICHD) pediatrik terminolojisine göre beþ gruba sýnýflandýrýldý: 0–12 ay (süt çocukluðu dönemi), 12 ay–2 yýl (oyun çocukluðu dönemi veya Toddler yaþ grubu), 2–5 yýl (erken çocukluk), 6–11 yýl (orta çocukluk) ve 12–17 yýl (püberte). Her yaþ grubuna þu analizler yapýldý: Olgu sayýsý, erkek-kadýn oraný, travmanýn ve hastaneye baþvurunun zamanlamasý (örn. sabah, öðleden sonra, akþam, geç akþam ve gece), travmanýn gerçekleþtiði alan (örn. evde, okulda, spora salonunda... vs), mevsime göre insidans, travmanýn türü (örn. düþme, kafayý sert bir objeye vurmak... vs) ve laserasyonun lokalizasyonu (alýn, periorbital, yanak... vs).
BULGULAR: Bu çalýþmaya toplam 1160 hasta alýndý. Olgularýn sayýsý ve oranlarý þöyledir: 0–12 ay (n=127, %10.9), 12–24 ay (n=113, %9.7), 3–5 yýl (n=385, %33.1), 6–11 yýl (n=403, %34.7) ve 12–17 yýl (n=132, %11.3). Çocuklarýn ortalama yaþý 6.5 yýl (ortalýk, 5 ay–17.9 yýl). Popülasyonun %35’i altý yaþýndan küçüktü. En yüksek insidans 6–11 yaþ grubunda görüldü. Genel olarak erkek hastalar olgularýn çoðunluðunu oluþturmaktaydý (%59.31).
TARTIÞMA: Bu veriler yüz kesisi ile acil servisine baþvuran hastalarla ilgili detaylý bir yorum ve gözlem sunmuþtur. Bu çalýþmalar Türkiye’deki yüz travmasý geçiren çocuklarýn yüz kesilerinin tabiatý, oraný ve þiddetini azaltacak yaralanma önleme programlarýnda faydalýdýr. Bu tür yaralanmalar ile ilgilenen plastik cerrah ve diðer saðlýk personellerinin yaralanma önleme tavsiyelerinde bulunmalarý çocukluk çaðý yaralanma oranlarýnýn azaltmasýnda yararlýdýr.

AMAÇ: Acil cerrahi patolojilerin taný ve tedavisinin saatler içinde yapýlmasý gerekmekte olup, geç kalýnan durumlarda hastanýn prognozu daha da kötüye gidebilmektedir. Bu konuda kolay ve etkili belirteçlere ihtiyaç duyulmaktadýr. Bu çalýþmadaki amacýmýz, yoðun bakýma yatan acil cerrahi hastalarýnda C-reaktif protein (CRP)/albümin oraný ve hematolojik parametrelerin prognozu ön görmede kullanýlabilirliðini deðerlendirmektir.
GEREÇ VE YÖNTEM: Çalýþma yoðun bakýmýnda takip edilen hastalarýn dosyalarýnýn geriye dönük olarak taranmasý ile yapýldý. Acil cerrahi sonrasý yatan hastalar ‘acil grubu’ olarak, elektif majör cerrahi sonrasý yatan hastalar ‘kontrol grubu’ olarak alýndý. Hastalarýn demografik özelliklerinin yaný sýra, yoðun bakýmda yatýþ süreleri, mekanik ventilatör ihtiyacýnýn olup olmadýðý, yoðun bakýma yatýþtan önce, ameliyat öncesi kan deðerlerinden platelet/lenfosit (P/L), nötrofil/lenfosit (N/L), CRP/albümin deðerleri kaydedilip her iki grubun deðerleri istatistiksel olarak karþýlaþtýrýldý.
BULGULAR: Çalýþmaya toplam 341 hasta alýndý, bunlarýn 111’i acil (%32.6) (Grup 1), 230’u elektif (%67.4) (Grup 2) olgu idi. Acil ve elektif olgular karþýlaþtýrýldýðýnda, Grup 1’de ortalama CRP/albümin deðeri 49.05 saptanýrken, Grup 2’de 32.8 olarak saptanmýþtýr (p=0.001). N/L deðerleri ise Grup 1’de 11.9, Grup 2’de 9.87 bulunmuþtur (p=0.04). Diðer bir hematolojik parametre olan P/L deðerlerine bakýldýðýnda ise Grup 1’de 272.62 bulunurken, Grup 2’de 229.17 olarak saptanmýþtýr (p=0.03). Hastanede yatýþ günleri Grup 1’de ortalama 13.61 gün iken, Grup 2’de 12.43 gündür. CRP/albümin >40 olduðunda duyarlýlýðý %80.49, seçiciliði ise %67.22 olarak belirlenmiþtir (p<0.001).
TARTIÞMA: CRP/albümin oraný cerrahi olgularýn aciliyetini belirlemede ve mortalitesi hakkýnda öngörüde bulunmada etkili bir belirteç olarak kullanýlabilir.

AMAÇ: Bu çalýþmada trafik kazasý geçirmiþ gebelerde hastaneye yatýþýn gerekli olup olmadýðýný göstermek amaçlanmýþtýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: Ýstanbul Türkiye’deki bir hastanede 2012 ve 2018 yýllarý arasýnda trafik kazasý geçirmiþ hastalar çalýþýlarak, gebe hastalarýn kayýtlarý incelendi. Hastalarýn demografik ve obstetrik özellikleri, kaza türü, travma çeþidi, Glasgow koma skoru, hastaneye yatýþ endikasyonu, hastanýn hastaneye yatýþ önerisine yanýtý ve kazanýn obstetrik ve maternal sonuçlarý deðerlendirildi.
BULGULAR: Toplamda çalýþmaya 95 hasta dahil oldu. Elli hastaya hastaneye yatýþ önerildi, bu hastalarýn %58’i yatýþý kabul etmedi. Yatýþý kabul etmeyen hastalarýn hiçbirisinde komplikasyon geliþmedi. Hastalarýn yüzde 3.2’sinde preterm doðum, %3.2 fetal kayýp ve %5.3 plasenta dekolmaný görüldü. Bir anne (%1.1) trafik kazasý sonucu oluþan çoklu travma nedeniyle kaybedildi. Gebelik haftasýnýn artýþýyla hastaneye yatýþ gerekliliði artarken, diðer parametrelerin hastaneye yatýþ üzerinde herhangi bir etkisi bulunmadý.
TARTIÞMA: Gebelik haftasýnýn artmasýyla, trafik kazasý geçirmiþ gebelerin hastaneye yatýþ gereksinimleri artar. Hastaneyi yatýþý kabul etmeyen minör travmalý gebelerde herhangi bir komplikasyon geliþmedi.

AMAÇ: Blast etki ile gerçekleþen iþitme kaybý, yaygýn olarak el yapýmý patlayýcý cihazlarýn yüksek enerji patlamalarýndan kaynaklanan akustik travmadýr ve iþitme sistemi patlama hasarýndan etkilenebilir. Bu çalýþmanýn amacý, kulak zarý perforasyonunun (KZP) iç kulak üzerindeki blast yaralanmasýna karþý koruyucu etkisini deðerlendirmektir.
GEREÇ VE YÖNTEM: Blast yaralanmasý olan toplam 43 yetiþkin hasta, her iki kulaðýndaki saðlam kulak zarý, tek taraflý KZP ve iki taraflý KZP olarak üç alt gruba ayrýldý. Her hastaya odyoloji bölümünde kemik iletimi dahil olmak üzere kapsamlý bir odyogram uygulandý.
BULGULAR: Toplam 43 (%100) erkekten oluþan hastalarýn yaþ ortalamasý 31.44±8.01 yaþ (18–52 yýl) idi. Ýþitme kaybý tipi her kulak için ayrý ayrý deðerlendirildiðinde, 31 (%36) sensörinöral, 26 (%30.2) yüksek frekanslý sensörinöral, 8 (%9.3) iletim tipi ve 21 (%24.4) mikst tip iþitme kaybý gözlendi. Kýrk üç hastanýn 21’inde (%48.8) KZP izlendi. Bu hastalarda KZP dördünde (%9.3) sað tarafta, yedisinde (%16.3) sol tarafta ve 10’unda (%23.3) iki taraflý idi. Akustik travma türü deðerlendirildiðinde, el yapýmý patlayýcý patlamasýndan 15 (%34.9), silah patlamasýndan 12 (%30.2), bomba yüklü araç patlamasýndan altý (%14), roket atýþýndan üç (%7), havan patlamasýndan üç (%7), mayýn patlamasýndan iki (%4.7) ve zýrhlý araçta patlamaya maruz kalma travmasýndan iki (%4.7) hasta etkilenmiþti.
TARTIÞMA: Blast yaralanmalý hastalarýn neredeyse tamamýnda, kulak zarý perfore olsun veya olmasýn, iþitme eþiklerinde anlamlý fark izlenmedi ve blast yaralanmasýndan kaynaklanan kulak zarý perforasyonunun iç kulak üzerinde koruyucu bir etkiye sahip olmadýðý sonucuna varýldý.

AMAÇ: Akut apandisit gebelerde non-obstetrik akut karýnýn en sýk nedenidir. Bu çalýþmada, acil servisimize karýn aðrýsý nedeniyle baþvuran ve akut apandisit tanýsý konulan hastalarýmýzý literatür eþliðinde inceledik.
GEREÇ VE YÖNTEM: 2016–2019 yýllarý arasýnda Þanlýurfa Eðitim ve Araþtýrma Hastanesi Acil Servisine baþvuran 17 adet gebe akut apandisit hastasý elektronik kayýt ortamýnda geriye dönük olarak incelendi. Hastalarýmýz yaþ, gebelik haftasý, klinik durumlarý, yapýlan operasyon, ultrasonografi sonuçlarý, patoloji sonuçlarý, ek hastalýk durumlarý, laboratuvar sonuçlarý ve yatýþ süreleri yönünden deðerlendirildi.
BULGULAR: Hastalarýmýzýn yaþ ortalamasý 25.5 (18–41) idi. Baþvuru anýnda 3 hasta birinci trimester (%17.6), 11 hasta ikinci trimester (%64.8), üç hasta da üçüncü trimesterde (%17.6) idi. Hastalarýmýzýn hepsinde karýn aðrýsý þikayeti mevcuttu. Yapýlan ultrasonografi incelemede 11 hastada akut apandisit saptanýrken altý hastada apandisit izlenemedi. Miadý gelen Ýki tanesine apendektomi operasyonuyla eþ olarak sezeryan iþlemi de uygulandý. Hastalarýmýzýn hastanede yatýþ süresi ortalama 2.9 (2–5) idi. Histopatolojik olarak opere olan hastalarýmýzýn 13’ü (%86.7) akut apandisit tanýsý almýþ idi. Ameliyat sonrasý dönemde anne ve bebeklerde ek problem izlenmedi.
TARTIÞMA: Karýn aðrýsý ile acil servise baþvuran gebe hastalarda akut apandisit non-obstetrik bir patoloji olarak göz önünde tutulmalýdýr. Klinik seyir ve fizik muayene bakýmýndan farklýlýklar gösteren bu durum titiz ve multidisipliner bir yaklaþýmla irdelenmesi anne ve bebek saðlýðý açýsýndan önem arz ettiði kanýsýndayýz.

AMAÇ: Laparoskopik kolesistektomi (LC), cerrahi için uygun hastalarda akut kolesistit (AC) için kabul edilen standart tedavidir. Perkütan kolesistostomi (PC), yüksek riskli hastalar için cerrahi için kalýcý bir tedavi saðlayabilir veya cerrahi tedavi için bir köprü görevi görebilir. PC’yi COVID-19 pandemisinde deðerlendirdik.
GEREÇ VE YÖNTEM: AC’li 50 hasta COVID-19 salgýnýnýn baþlangýcýndan Haziran 2020’ye kadar kabul edildi. Pankreatit, kolanjit ve/veya eksik veriler çalýþmadan çýkarýldý. Kalan 36 hastanýn tümü kaydedildi ve tanýmlayýcý istatistiksel analiz elde edildi. Hastalar üç gruba ayrýldý: PC (n=14); Sadece antibiyoterapi (OC) (n=14) ve LC (n=8) ile konservatif tedavi.
BULGULAR: Ortalama yaþ 53 (daðýlým: 26–78 yýl) idi. Kadýn/erkek oraný 1.11’dir. PC geçen yýl ayný dönemde sekiz (%11) hastada, pandemik dönemde 14 (%39) hastada tercih edildi. Otuz altý hastanýn dördü COVID-19 için pozitifti ve bunlardan biri PC grubunda idi. PC grubunda kardiyak arrest nedeniyle bir (% 7.1) mortalite vardý. Gruplar arasýnda hastanede kalýþ süresi istatistiksel olarak anlamlý deðildi.
TARTIÞMA: Pandemi döneminde LC önerilmemektedir, bu nedenle PC AC tedavisinde etkili ve güvenli bir alternatif olabilir.

AMAÇ: Kalan safra taþlarýndan kaynaklanan torasik komplikasyonlar oldukça nadirdir; insidanslarý %0.08 ile %0.3 arasýnda deðiþmektedir. Bu komplikasyonlarýn taný ve tedavisi, nadir görülen prezentasyonlarý ve torasik yaklaþýmýn tartýþmalý rolü nedeniyle zordur. Literatürde bildirilen tüm olgularý içeren bu yazý, bu nadir duruma dair en iyi uygulamayý tartýþmayý amaçlamaktadýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: PubMed, Medline, Embase, ScienceDirect kullanýlarak, Ocak 1993’ten Mayýs 2019’a kadar makaleler için kapsamlý bir literatür taramasý yapýldý. Taramada þu týbbi konu baþlýklarý (MeSH (Medical Subject Headings)) kullanýldý: “kolelitoptizi”, “torasik”, “safra taþlarý” “kalmýþ”, “dökülmüþ”. Laparoskopik kolesistektomi sonrasý kalan safra taþlarýndan kaynaklanan torasik komplikasyonlarý olan tüm vakalar ekstrapole edilmiþtir.
BULGULAR: Çalýþmaya 24 hasta dahil edildi. En yaygýn semptomlar ateþ, hemoptizi ve litoptiziydi. Semptomlar laparoskopik kolesistektomi sonrasý ortalama 9.8±14.2 ay (1 hafta ile 60 ay arasý) sonra ortaya çýktý. On dört hastada (%58.4) gecikmiþ taný saptandý. Sadece dört hasta tek baþýna antibiyotik tedavisi ile baþarýlý bir þekilde tedavi edildi (%16.7); 20 hasta ise cerrahi veya giriþimsel radyolojiye ihtiyaç duydu (%83.3). Yedi hasta (%29.2) abdominal yaklaþýmla baþarýyla tedavi edildi. On hastada (%41.6) sað akciðer dekortikasyonu ve pulmoner kama rezeksiyonu gerekti.
TARTIÞMA: Klinisyenler, tanýsal gecikmeyi önlemek için, tekrarlayan sað taraflý plevral/akciðer rahatsýzlýklarý olan tüm hastalarda, kolelitiyazis ile iliþkili hastalýklar için önceki kolesistektomi hakkýnda her zaman bilgi almak zorundadýr. Arttýrýlmýþ yaklaþým uygulanmalýdýr: ampirik antimikrobiyal tedavi ve ardýndan mikrobiyolojik veriler elde edilir edilmez hedefe yönelik tedavi; daha sonrasýnda yapýlan abdominal cerrahi hastalarýn yaklaþýk %30’unda etkiliyken, geri kalan hastalarda torasik bir yaklaþým gerekir.

AMAÇ: Kalça hemiartroplastisi (HA) için metafizyel ile diyafizyel ve kýsa sap ile uzun sap gibi çeþitli cerrahi teknikler tanýmlanmýþtýr. Bu çalýþmanýn amacý, yaþlý hastalarda stabil olmayan intertrokanterik kýrýklarýn tedavisinde metafizyel sabit kýsa saplý ile diyafizyel sabit uzun saplý HA sonuçlarýný karþýlaþtýrmaktýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: Bu çalýþma geriye dönük olarak yapýldý ve instabil intertrokanterik kýrýðý olan ve HA ameliyatý geçiren 65 yaþ üzerinde olan 129 hastayý içeriyordu. Sonuçlarýn ölçümü iki yýllýk Harris kalça skoru ve Parker ve Palmer’ýn hareketlilik skoru idi; komorbiditeler ve mortalite oranlarý karþýlaþtýrýldý.
BULGULAR: Ortalama operasyon süresi ve tam aðýrlýk taþýma süresi grup B’de anlamlý olarak daha kýsaydý (her ikisi için p<0.05). Harris kalça skorlarýna gelince, B grubu üçüncü ay deðerlendirmesi için daha iyi sonuçlar gösterdi (p=0.006). Ancak iki yýllýk deðerlendirmeler benzerdi (p=0.067). Ayrýca, B grubunda iki yýllýk deðerlendirmede daha yüksek Parker ve Palmer hareketlilik skorlarý elde edildi (p<0.001). Protez dislokasyonu, kortikal porozis ve çökme sýklýðý grup A’da daha yüksekti (herkes için p<0.05).
TARTIÞMA: Diyafiz sabit uzun saplý HA, metafiz sabit kýsa saplý HA’dan daha üstün görünmektedir, çünkü birincisi daha iyi fonksiyonel skorlar, erken mobilizasyon ve düþük komplikasyon oranlarý ile iliþkilidir.

AMAÇ: Tillaux-Chaput kýrýklarýn optimal tedavisi tartýþmalýdýr. Bu çalýþma ile, mini-açýk cerrahi ile tedavi edilen olgularýmýzýn sonuçlarý (açýk redüksiyon ve internal fiksasyon); etkililik ve komplikasyonlar açýsýndan, diðer prosedürleri (açýk, perkütan ve artroskopi destekli) literatür verileri ile karþýlaþtýrmak ve de birincil tedavinin mini açýk cerrahi olup olmadýðý sorusuna bir cevap aramaktýr.
GEREÇ VE YÖNTEM: 2014–2017 yýllarý arasýnda tedavi edilen 30 Tillaux-Chaput kýrýðý olgusunun 22’sine mini açýk cerrahi prosedür ile açýk redüksiyon ve internal fiksasyon uygulandý. Kýrýklarýn hepsi bir adet kanüllü vida ile tespit edildi. Hastalar geriye dönük olarak yaþ, cinsiyet, yön, operasyon süresi, komplikasyonlar ve AOFAS skoru incelendi. Fonksiyonel sonuçlarý yaralanma zamanýndan 12 ay sonra istatistiksel olarak deðerlendirildi. Takipler; klinik muayene, elde edilen görüntüleme sonuçlarý ve AOFAS skoru ile yapýldý.
BULGULAR: Hastalarýn, 14’ü (%63.6) erkek ve sekizi (%36.4) kadýndý. Hastalarýn yaþ ortalamasý 13.8 idi. Ortalama ameliyat süresi 21 dakika idi. Tüm kýrýklarda ortalama 14 haftada kaynama elde edildi. Olgularýn hiçbirinde komplikasyon görülmedi. Ortalama takip süresi 24.7 aydý. Ameliyat öncesi ortalama AOFAS skoru 53.3 puandý, ameliyat sonrasý AOFAS skoru 93.6 puandý. Bu veriler arasýndaki fark istatistiksel olarak anlamlýydý. Son takipte AOFAS skoru tüm olgular için mükemmeldi.
TARTIÞMA: Literatürde belirtilenin aksine mini açýk cerrahi prosedürün birçok avantajý mevcuttur. Cerrahi süre kýsadýr. Sinir yaralanma riski çok düþüktür. Bu çalýþma Tillaux-Chaput kýrýklarýnýn tedavisinin mini açýk cerrahi prosedür ile güvenilir ve etkili bir þekilde yapýlabileceðini göstermektedir. Baþarýlý sonuçlar için mini-açýk cerrahi, tam anatomik redüksiyon ve internal fiksasyon öneriyoruz.

AMAÇ: Acil servise baþvuran hastalarda en sýk görülen omuz yaralanmasý anterior omuz çýkýðýdýr. Bu yaralanmalarýn %25’e kadarýnda eþlik eden kýrýk görülebilmektedir. Genel yaklaþým, redüksiyon öncesi ve sonrasýnda röntgen çekilmesidir. Radyasyon maruziyetini ve tedavide gecikmeleri en aza indirmek için, hangi hastalarýn redüksiyon öncesi radyografiye ihtiyaç duyacaðýný belirlemek üzere Fresno-Quebec Kurallarý (FQK) tanýmlanmýþtýr. Bu çalýþmada, Fresno-Quebec algoritmasýnda kullanýlan klinik belirteçlerin eþlik eden kýrýðý ortaya koymadaki etkinliðini incelemeyi amaçladýk.
GEREÇ VE YÖNTEM: Omuz çýkýðý þüphesi ile acil serviste deðerlendirilmiþ hastalarýn dosyalarý FQK’na göre geriye dönük olarak gözden geçirildi. FQK’nýn eþlik eden kýrýðý belirlemedeki duyarlýlýk, özgüllük, pozitif ve negatif öngörü deðerleri incelendi.
BULGULAR: Seksen dokuz (%65.9) erkek ve 46 (%34.1) kadýn hasta çalýþmaya alýndý. Hastalarýn ortalama yaþý 46 (16–89) idi. Doksan dokuz (%73.3) hasta ilk kez omuz çýkýðý geçirirken, 36 (%26.7) hastada tekrarlayan çýkýk mevcuttu. Tekrarlayan çýkýðý olan hastalarýn yarýsý (18 olgu) atravmatik çýkýktý. Kalan 18 hastada da tekrarlayan çýkýk öyküsü olmakla beraber son baþvurularýnda travmatik neden ve dört tanesinde de kýrýklý-çýkýk mevcuttu. FQK’nýn kýrýklý-çýkýklarý belirlemede %1000 duyarlýlýðý olduðu bulundu. Tekrarlayan fakat travma sonrasý geliþmiþ çýkýklarda yaralanma mekanizmasýnýn þiddetinin belirleyici olmadýðý görüldü. Tekrarlayan fakat travmaya baðlý çýkýðý olan hastalarýn dört tanesinde eþlik eden kýrýk mevcutken, bu dört olgunun sadece bir tanesi yüksek enerjili yaralanma sonucu meydana gelmiþti.
TARTIÞMA: FQK anterior omuz çýkýðý sebebi ile acil servise baþvuran hastalarda eþlik eden kýrýðý belirlemede %100 duyarlýlýða sahiptir. Kullanmasý ve hatýrlamasý kolay parametrelere dayanmaktadýr. Bu kurallarý kullanarak, gereksiz radyografileri %30 oranýnda azaltmak, maliyeti ve radyasyon maruziyetini düþürmek mümkündür.

AMAÇ: Bu çalýþmanýn amacý, yanmýþ çocuklarda iki farklý yanýk sargýsýnýn (gümüþlü hidrofiber [HFAg] ve polilaktik membran [PLM]), yanýk sonrasý geliþen enflamasyonun þiddetini gösteren önemli biyo belirteçler olan interlökin-6 (IL-6), tümör nekroz faktörü-alfa (TNF-α) ile yanýk yara iyileþmesinde önemli rol oynayan dönüþtürücü büyüme faktörü-b3’nýn (TGF-b3) kanda ve dokuda tedavi sürecindeki deðiþim açýsýndan incelenmesidir.
GEREÇ VE YÖNTEM: Toplam vücut yüzey alanýnýn %25–50'si ikinci derece kýsmi kalýnlýkta haþlanma yanýklarý olan 1–16 yaþ arasý çocuklar, iki tedavi grubu çalýþmaya dahil edildi. Gruplardan belirli aralýklarla PLM ile ve HFAg ile pansuman yapýlan hastalardan 21 günlük tedavi döneminde 3–7–14–21. günlerde kan ve doku örnekleri alýndý. Saðlýklý çocuklardan bir defa kan ve deri doku örneði alýnarak kontrol grubu oluþturuldu. Gruplardan alýnan kan ve doku örneklerinde IL-6, TNF-α, TGF-b3 düzeylerine bakýldý. Sonuçlar ististiksel olarak analiz edidi.
BULGULAR: PLM grubunda IL-6 ve TNF-α seviyeleri, HFAg grubundan daha erken normal düzeye ulaþtý. PLM grubunda, TGF-b3 seviyeleri diðer gruplara göre daha uzun süre yüksek kaldý.
TARTIÞMA: Bu çalýþmada, PLM'nin hem sistemik hem de yanýk dokusunda enflamasyonu daha erken kontrol ettiðini bulduk. Ayrýca, PLM'nin, kanda ve yanýk dokusunda hipertrofik skar geliþimini engelleyen TGF-b3 seviyesini artýrdýðýný da bulduk.

MAÇ: Akut sol kolon divertiküliti (ASKD) klinikte lokalize divertikülitten perforasyon ve fekal divertikülite varan geniþ bir yelpazede görülebilir; tedavi hastalýðýn þiddetine göre konservatif yöntemlerden acil cerrahiye kadar deðiþkenlik gösterebilir. Akut sol kolon divertikülitinin ameliyatsýz tedavisini takiben görülebilen nüksüne neden olan risk faktörleri hala tartýþmalýdýr. Bu çalýþmada, cerrahi tedavi gerektiren hastalarýn uygun zamanda belirlenmesine yönelik olarak ASKD þiddet, progresyon ve nüksünü belirleyici faktörlerin tanýmlanmasýný amaçladýk.
GEREÇ VE YÖNTEM: Çalýþmamýz çok merkezli ve ileriye yönelik olarak gerçekleþtirildi. Kiliniðimizde aralýk 2017–Haziran 2019 tarihleri arasýnda klinik, laboratuvar ve görüntüleme yöntemleriyle ASKD tanýsý konularak yatýþlý tedavisi yapýlan (n=144) 18 yaþ üzeri hastalar çalýþmaya dahil edildi, 18 yaþ ve daha genç, gebe veya emziren, önceden tanýsý konulmuþ Crohn, ülseratif kolon hastalýðý, kolo-rektal ve/veya anal kanalda malign tümörü mevcut fakat ameliyat edilmemiþ hastalar çalýþmadan dýþlandý. Hastalarýn yatýþ esnasýndaki laboratuvar parametreleri, Modifiye Hinchey Skoru (MHS), klinik özellikleri, demografi, beslenme, sigara ve alkol alýþkanlýklarý, vücut kütle indeksleri (VKÝ), önceki divertikülit ataklarý, mevcut kronik hastalýklarýnýn yanýsýra taburculuktan itibaren 18 ay içindeki divertikülit nüksleri kaydedildi.
BULGULAR: Sigara içme alýþkanlýðý önceden divertikülit ataðý geçirmiþ (p=0.04) veya acil cerrahiye alýnmýþ (p=0.04) hastalarda anlamlý olarak daha fazla görüldü. Nüksetme, MHS 1b ve 2 de, 0 ve 1a’dan anlamlý olarak yüksekti (p=0.03). Acil cerrahi giriþim yapýlan hastalar incelendiðinde 50 yaþ üzeri hastalarýn, daha genç hastalardan anlamlý olarak fazla olduðu görüldü (p=0.049). Yatýþ esnasýnda bulantý, ateþ, solunum sayýsý, prokalsitonin, total bilirubin ve direkt bilirubin seviyeleri MHS 4 olan hastalarda, diðer hastalara göre anlamlý olarak daha yüksek bulundu (sýrasýyla, p=0.03, 0.049, 0.02, 0.001, 0.002, 0.001). Nüksetme, sigara içme alýþkanlýðý, önceden ASKD öyküsü, düþük VKÝ ve pandivertikülit mevcudiyeti olan hastalarda diðer hastalara göre yüksekti.
TARTIÞMA: Laboratuvar parametreleri, VKÝ, yaþ, klinik özellikler, önceden geçirilen divertikülit öyküsü ve sigara kullanýmý, ASKD’nin þiddet ve seyri hakkýnda belirleyicidir. Önceden en az bir ASKD ataðý geçirmiþ olan MHS 1b-2 hastalarda sigara alýþkanlýðý ve düþük VKÝ mevcudiyeti ASKD nüksüne yatkýnlýk oluþturmaktadýr. Kontrol kolonoskopi sonuçlarý nüksetme olasýlýðý hakkýnda yönlendiricidir.

AMAÇ: Travmatik posterior segment üretral darlýklarýn ve prostatik üretral stenozlarýn tedavisinde visual internal üretrotomi (VIU) için spinal anestezi (SA) ile %2 lidokainli intraüretral topikal instilasyon+vizüel intraüretral lokal anestezi (T+LIA) kombinasyonunun etkinliðini karþýlaþtýrmak.
GEREÇ VE YÖNTEM: Kliniðimizde Ekim 2018 ve Ocak 2020 tarihleri arasýnda travmaya ikincil geliþen posterior segment üretral darlýk ve prostatik üretral stenoz nedeniyle VIU operasyonu yaptýðýmýz toplam 178 hastanýn sonuçlarý geriye dönük olarak incelendi. Hastalar uygulanan anestezi tipine göre kombine T+LIA (n=146, %82.08) grubu ve SA (n= 32, %17.97) grubu olarak iki gruba ayrýldý. Hastalarýn ameliyat öncesi klinik verileri ve ameliyat sonrasý sonuçlarý incelenerek gruplar arasýnda karþýlaþtýrýldý.
BULGULAR: Hastalarýn ortalama yaþý 67.99±10.87 yýl ve ortalama takip süreleri 5.32±3.27 aydý. T+LIA grubundaki hastalarýn median yaþýnýn SA grubuna göre anlamlý olarak yüksek olduðu görüldü (p=0.033). Gruplar arasýnda ameliyat öncesi Q-max deðeri açýsýndan istatistiksel olarak anlamlý fark saptanmadý (p=0.931). Benzer þekilde, ameliyat sonrasý dönemde hastalarýn Q-max deðerlerinde düzelme oranýnýn gruplar arasýnda benzer düzeyde olduðu görüldü (p=0.572). Ameliyat öncesi komplikasyon varlýðý ve nüks oranlarý da gruplar arasýnda benzer bulundu (sýrasýyla, p=0.879, p=0.904).
TARTIÞMA: Travmatik posterior segment üretral darlýklarýn ve prostatik üretral stenozlarýn tedavisinde VIU için T+LIA anestezisi spinal anestezi ile kýyaslandýðýnda yüksek baþarý oraný ve kabul edilebilir komplikasyon oraný ile güvenle uygulanabilir ve etkin bir yöntemdir.

AMAÇ: Kapsam dýþý klips (OTSC) cihazlarý artýk endoskopistler tarafýndan gastrointestinal kanama, perforasyon veya sýzýntý için yaygýn olarak kullanýlmaktadýr. Bu çalýþmanýn amacý, bu tekniðin terapötik baþarý oranýný incelemekti.
GEREÇ VE YÖNTEM: Bu çalýþma tek merkezli ve geriye dönük olarak yapýldý. Çalýþmaya gastrointestinal kanamasý, sýzýntýsý veya perforasyonu olan toplam 23 hasta alýndý. Prosedür deneyimli endoskopist tarafýndan gerçekleþtirildi.
BULGULAR: Üst gastrointestinal sistem defekti olan hastalarýn altýsýnda perforasyon, bir olguda anastomoz kaçaðý vardý. Sekiz hastada alt gastrointestinal kanalda perforasyon vardý ve iki olgu anastomoz kaçaðý vardý. Sadece altý hastada kanama tespit edildi ve tümü üst gastrointestinal kanama idi. Anastomoz sýzýntýlarý, perforasyonlar ve kanama OTSC ve ek prosedürlerle tedavi edildi. Tek baþýna OTSC kýrpmanýn baþarý oraný %56.5 iken, ek terapötik prosedürlerle (klemp, stent, skleroterapi) baþarý oraný %86.9’du. Kanama, perforasyon ve anastomoz kaçaðý kategorilerine göre yapýlan analizler, klip uygulamasýnýn kanamadaki baþarý oranýnýn perforasyon veya anastomoz kaçaðýna göre anlamlý derecede yüksek olduðunu ortaya koydu (p=0.002). Hastanede ortalama kalýþ süresi beþ gündü (min-maks: 2–30 gün). OTSC prosedürü ile iliþkili herhangi bir komplikasyon yoktu.
TARTIÞMA: OTSC, gastrointestinal kanama, perforasyon veya anastomoz sýzýntýsýnýn yönetimi için güvenli ve etkili bir yöntemdir.

Dekompresyon hastalýðý (DKH), ortama basýncýndaki hýzlý düþüþe baðlý ortaya çýkan hava kabarcýklarýnýn neden olduðu nadir bir durumdur. Bu hava kabarcýklarý hem fiziksel hem de kimyasal etkiler göstererek, semptomsuz klinik prezentasyondan ölüme dek geniþ bir spektrumda bulgulara neden olabilir. Literatürde DKH ile iliþkili olarak; bilinç deðiþiklikleri, kas-iskelet sisteminde ve karýnda þiddetli aðrý, solunum sýkýntýsý ve cilt deðiþiklikleri tariflenmiþtir. DKH tanýsýný koymak zordur ancak tanýda öykü ve fizik muayene yol göstericidir. Radyolojik deðerlendirme, DKH tanýlý hastalarda olasý komplikasyonlarý belirlemek ve karýn içi serbest hava kabarcýklarýna yol açan diðer akut patolojileri dýþlamak için yararlýdýr. DKH tanýsý konan hastalarýn bilgisayarlý tomografi (BT) görüntülerinde, portal venöz sistem, iliak ve mezenterik venler, vena kava inferior (VCI) ve serebral ve spinal arterlerde hava kabarcýklarý daha önce tariflenmiþtir. Bu yazýda, abdominal BT’de belirgin olan karýn içi serbest hava kabarcýklarý görülen iki DKH olgusunun klinik ve BT bulgularý sunuldu.

Gezici dalak, asýcý baðlarýnýn yokluðu veya gevþekliði nedeniyle dalaðýn normal anatomik lokalizasyonunda olmamasý þeklinde tanýmlanmýþtýr. Doðuþtan ve edinsel faktörler etiyolojide rol oynamaktadýr. Nadir görülen bir durumdur ve torsiyon veya enfarktüs gibi hayatý tehdit eden komplikasyonlara yol açabilir. Nadiren hastalar akut karýn tablosu ile de acile baþvurabilirler. Kronik karýn aðrýsý veya karýniçi kitle ile prezente olabilir. Klinik tanýsý genellikle zor olduðu için, radyolojik incelemeler tanýda oldukça önemli yer tutar. Bu yazýda, akut karýn tablosu ile baþvuran ve acil þartlarda laparoskopik splenektomi uyguladýðýmýz, 24 yaþýnda gezici dalak torsiyonu olgusu sunuldu.

Yirmi yaþýnda bir erkek, sað temporal bölgede aðrýsýz ancak kozmetik bir problem oluþtuðu için þiþlikten yakýndý. Yüzeyel temporal arterin psödoanevrizmasý çok nadirdir. Genellikle temporal bölgeye künt travma sonrasý ortaya çýkar ve izleyen 2–6 hafta boyunca aðrýsýz, preauriküler, pulsatil bir kitle þeklinde ortaya çýkar. Teþhis sadece fizik muayene ve ultrason ile konur. Lokal anestezi altýnda yapýlan ameliyat çok etkili bir tedavi yöntemidir.