Plate Versus Screw Fixation and Long-Term Ankle Osteoarthritis in Posterior Malleolar Fractures: A Bartoníček-Based Cohort Study

Background
Posterior malleolar fractures play a critical role in ankle fracture stability and joint congruity. While plate and screw fixation are widely used, existing literature has primarily focused on short-term functional outcomes and reduction quality. The long-term impact of posterior malleolar fixation technique on post-traumatic ankle osteoarthritis, particularly in relation to fracture morphology, remains insufficiently explored.
Methods
This retrospective cohort study included 91 adult patients who underwent surgical fixation of posterior malleolar fractures between 2015 and 2021, with a minimum radiological follow-up of 36 months. Patients were treated with either posterior buttress plate fixation (n = 42) or posteroanterior screw fixation (n = 49). Ankle osteoarthritis was assessed using the Van Dijk classification. Fracture morphology was classified according to the Bartoníček system. Functional outcomes were evaluated using the American Orthopaedic Foot and Ankle Society (AOFAS) score, the Olerud–Molander Ankle Score (OMAS), and ankle range of motion (Prasad classification). Multivariable regression analyses were performed to assess the independent association between fixation method and outcomes.
Results
After adjustment for age, body mass index, follow-up duration, fracture morphology, and open fracture status, screw fixation was statistically associated with a higher degree of ankle osteoarthritis compared with plate fixation (OR 11.22, 95% CI 2.17–58.04; p = 0.004). However, the wide confidence intervals indicate considerable statistical uncertainty around the magnitude of this effect, likely reflecting the limited number of outcome events. Sensitivity analysis using a dichotomized osteoarthritis outcome yielded consistent results. Subgroup analyses demonstrated that the association between screw fixation and higher osteoarthritis risk was particularly pronounced in complex fracture patterns (Bartoníček types 3–4). Patients treated with plate fixation achieved significantly higher AOFAS and OMAS scores and demonstrated superior ankle range of motion at long-term follow-up. Increasing Van Dijk osteoarthritis grades were strongly correlated with worse functional outcomes.
Conclusions
Posterior buttress plate fixation was associated with a significantly lower risk of long-term post-traumatic ankle osteoarthritis and superior functional outcomes compared with screw fixation. These findings were especially evident in complex posterior malleolar fracture patterns, highlighting the importance of fracture morphology and fixation strategy in long-term joint preservation.

Keywords: Posterior malleolar fracture, Plate fixation, Screw fixation, Ankle osteoarthritis, Bartoníč,,, ek classification, Van Dijk classification

Posterior Malleol Kýrýklarýnda Plak ve Vida Fiksasyonunun Uzun Dönem Ayak Bileði Osteoartriti Açýsýndan Karþýlaþtýrýlmasý: Bartoníček Tabanlý Kohort Çalýþmasý

Amaç
Posterior malleol kýrýklarý, ayak bileði kýrýklarýnda stabilite ve eklem uyumunun saðlanmasýnda kritik bir rol oynar. Plak ve vida tespiti yaygýn olarak kullanýlmakla birlikte, mevcut literatür aðýrlýklý olarak kýsa dönem fonksiyonel sonuçlar ve redüksiyon kalitesine odaklanmýþtýr. Posterior malleol fiksasyon yönteminin uzun dönem posttravmatik ayak bileði osteoartriti üzerine etkisi, özellikle kýrýk morfolojisi ile iliþkisi açýsýndan yeterince araþtýrýlmamýþtýr.
Gereç ve Yöntem
Bu retrospektif kohort çalýþmaya, 2015–2021 yýllarý arasýnda posterior malleol kýrýðý nedeniyle cerrahi tedavi uygulanmýþ ve en az 36 ay radyolojik takibi bulunan 91 eriþkin hasta dahil edildi. Hastalar posterior buttress plak fiksasyonu (n = 42) veya posteroanterior vida fiksasyonu (n = 49) ile tedavi edildi. Ayak bileði osteoartriti Van Dijk sýnýflamasýna göre deðerlendirildi. Kýrýk morfolojisi Bartoníček sýnýflamasý kullanýlarak belirlendi. Fonksiyonel sonuçlar American Orthopaedic Foot and Ankle Society (AOFAS) skoru, Olerud–Molander Ankle Score (OMAS) ve ayak bileði eklem hareket açýklýðý (Prasad sýnýflamasý) ile deðerlendirildi. Fiksasyon yöntemi ile sonuçlar arasýndaki baðýmsýz iliþkiyi deðerlendirmek amacýyla çok deðiþkenli regresyon analizleri yapýldý.
Bulgular
Yaþ, vücut kitle indeksi, takip süresi, kýrýk morfolojisi ve açýk kýrýk varlýðýna göre yapýlan düzeltmeler sonrasý, vida fiksasyonu plak fiksasyonuna kýyasla anlamlý derecede daha yüksek ayak bileði osteoartriti þiddeti ile iliþkili bulundu (OR = 11.22; %95 GA 2,17–58,04; p = 0,004). Ancak geniþ güven aralýðý, etkinin kesin büyüklüðü konusunda belirgin istatistiksel belirsizlik olduðunu göstermektedir. Osteoartrit sonucunun ikili olarak deðerlendirildiði duyarlýlýk analizinde de benzer sonuçlar elde edildi. Alt grup analizlerinde, vida fiksasyonu ile artmýþ osteoartrit riski arasýndaki iliþkinin özellikle kompleks kýrýk paternlerinde (Bartoníček tip 3–4) daha belirgin olduðu görüldü. Plak fiksasyonu uygulanan hastalarda AOFAS ve OMAS skorlarý anlamlý derecede daha yüksek olup, uzun dönem takipte ayak bileði eklem hareket açýklýðý daha iyi bulundu. Artan Van Dijk osteoartrit dereceleri ile fonksiyonel sonuçlar arasýnda güçlü bir olumsuz iliþki saptandý.
Sonuç
Posterior buttress plak fiksasyonu, vida fiksasyonuna kýyasla uzun dönem posttravmatik ayak bileði osteoartriti riskinin daha düþük olmasý ve daha iyi fonksiyonel sonuçlar ile iliþkili bulunmuþtur. Bu iliþkinin özellikle kompleks posterior malleol kýrýk paternlerinde daha belirgin olduðu gözlenmiþ olup, uzun dönem eklem korunumu açýsýndan kýrýk morfolojisi ve fiksasyon stratejisinin önemini vurgulamaktadýr.

Anahtar Kelimeler: Posterior malleol kýrýðý, Plak fiksasyonu, Vida fiksasyonu, Ayak bileði osteoartriti, Bartoníč,,, ek sýnýflamasý, Van Dijk sýnýflamasý