AMAÇ
Trombositce zengin plazma (TZP), kemik iyileþmesine katkýda bulunmak üzere uygulanmýþ ve kemik yenilenmesine yönelik yeni bir materyal olarak geliþtirilmiþtir. Bu çalýþmada tavþanlarda, kemik iliði kaynaklý stromal hücreler (KÝKSH) vermek ve kritik kemik iliði hasarlarýný düzeltmek için kemik dokularýný yenilemek üzere TZP taþýyýcýlýðýnýn fizibilitesinin incelenmesi amaçlandý.
GEREÇ VE YÖNTEM
On sekiz tavþanýn kafatasýna ciddi ölçüde hasar verildi ve bunlar deðiþik kompozitlerle tedavi edildi: KÝKSH/TZP (n=6); otojen partiküler kansellöz kemik grubu (n=6) ve tek baþýna TZP grubu (n=6). Hasarlar, ameliyattan sonra 12. haftada gros gözlem, radyografik, histolojik ve mekanik incelemelerle deðerlendirildi.
BULGULAR
Kemik hasarý tamirinin tek baþýna TZP grubunda en az düzeyde olduðunu, KÝKSH/TZP grubu ile partiküler kansellöz kemik grubunda anlamlý yeni kemik oluþumu gözlenebileceðini, radyoopasite alanýnýn KÝKSH/TZP grubunda otojen partiküler kansellöz kemik grubundakinin (radyoopasite alanýnda %82.4) %76.5’i oranýnda kazanýldýðýný, planlanarak düzenlenmiþ kemiðin kompresif gücünün KÝKSH/TZP grubunda otojen partiküler kansellöz kemik grubundakinin %71’i oranýnda kazanýldýðýný gösterdi (p<0.05).
SONUÇ
TZP jelden salýverilen KÝKSH’lerin, baðýþýklýk sistemi normal olan hayvanlarda kemik hasarýný tamir edebileceðini ve KÝKSH/TZP grubundaki planlanarak düzenlenmiþ kemiðin kritik ölçüdeki hasarýnýn tamirinde otojen partiküler kansellöz kemik grubundaki ile karþýlaþtýrýlabilir olduðunu göstermiþtir.

AMAÇ
Bu çalýþmanýn amacý, sýçanlarda akut stres gastritis geliþmesinde düþük serum tiroit hormon düzeylerinin etkisini araþtýrmaktýr.
GEREÇ VE YÖNTEM
Altmýþ eriþkin Sprague-Dawley cinsi sýçan onarlý altý gruba ayrýldý: Kontrol grubu, cerrahi tiroidektomi grubu, stres grubu, cerrahi tiroidektomi + stres grubu, cerrahi tiroidektomi + T4 + stress grubu ve cerrahi tiroidektomi + T3 + stres grubu. Gastrik mukoza hasarýnýn sayý ve büyüklüðü milimetrik asetat kaðýdý kullanýlarak 3,5 kez büyütülmüþ fotoðraf üzerinde belirlendi.
BULGULAR
Sadece stres altýnda olan sýçanlar (grup III) ile karþýlaþtýrýldýðýnda cerrahi tiroidektomi + stres grubunda (grup IV) akut stres gastriti, belirgin olarak artmýþtý (stres gastriti skorlarý; grup IV: 44, grup III: 16, p<0,001). Grup IV’teki sýçanlarla karþýlaþtýrýldýðýnda stres gastriti skorunun grup VI’da belirgin olarak azaldýðý gözlendi (stres gastriti skorlarý; grup VI: 10, grup IV: 44, p<0,001).
SONUÇ
Sýçanlarda düþük serum tiroit hormon düzeyleri stres gastritinin geliþmesini artýrmakta ve bu etki, tiroit hormon replasman tedavisi ile önlenebilmektedir.

AMAÇ
Hava temasý tendonlarda canlý-dýþý (in vitro) ortamda matriks sentezini ve hücre ilerlemesini azaltabilir ve hatta önleyebilir. Bu çalýþmanýn amacý, dehidrasyon ve irigasyonun Aþil tendon iyileþmesi üzerine etkisinin canlý-içi (in vivo) hayvan modeli üzerinde gösterilmesidir.
GEREÇ VE YÖNTEM
Kýrk beþ adet Sprague-Dawley cinsi sýçanýn Aþil tenotomisi yapýldý. Kontrol grubunda, tendon hemen dikildi. Diðer iki grubun cilt ve cilt altý dokularý ekarte edilerek Aþil tendonlarýnýn doðrudan hava ile temasý saðlandý. Bu gruplardan birine irigasyon uygulanýrken diðerine uygulanmadý. 60 dakikalýk hava temasýný takiben, her iki grubunda tendonlarý kontrol grubuna da yapýldýðý gibi dikilerek yaralarý kapatýldý. Operasyon sonrasý 28. günde sýçanlar öldürüldü. Aþil tendonlarý parçalara ayrýlarak histolojik ve biyomekanik incelemelere alýndý.
BULGULAR
Hava temasý saðlanan gruplarýn histolojik incelemesinde, tendonun çevre dokulara yapýþmasýyla birlikte yoðun fibröz doku oluþumu olduðu görüldü. Ýrige edilmeyen ve edilen her iki deney grubunda da yüksek oranda damarsallaþma ve enflamatuvar reaksiyon saptandý. Biyomekanik çalýþma da, hava temasýna uðrayan tendonlarda kontrol grubuna göre daha yüksek gerilme gücü buna karþýn daha düþük bükülebilme olduðu görüldü.
SONUÇ
Hava temasý fibroz doku ve yapýþýklýk oluþumuna sebebiyet vererek iyileþme kalitesini düþürmektedir. Ýrigasyon, bu istenmeyen etkileri ortadan kaldýrmamaktadýr. Buna raðmen gerilme kuvveti hava temasýndan etkilenmemektedir.

AMAÇ
Bu çalýþma, yoðun bakým ünitesine (YBÜ) yatýrýlan travma hastalarýndaki entübasyon gereksinimi (EG), mekanik vantilasyon gereksinimi (MVG) ve mekanik vantilasyon süresinin öngörülmesine iliþkin, yaralanma þiddeti ölçeði (ISS) ve yeni yaralanma þiddeti ölçeði (NISS) sistemlerinin doðruluðunu onaylamaktadýr.
GEREÇ VE YÖNTEM
Bu prospektif kohort çalýþmaya 110 travma hastasý dahil edildi. ISS ve NISS ile ilgili öngörme kesinlikleri, YBÜ yatýrýlma prosedürü lojistik regresyon modeline iliþkin Kabul Eden Operatör Karakteristiði (ROC) eðrileri ve Hosmer-Lemeshow (H-L) istatistikleri kullanýlarak karþýlaþtýrýldý.
BULGULAR
EG öngörüsüne iliþkin en iyi kesilme noktalarý, ISS için 22 ve NISS için 27 oldu. Pozitif öngörme deðeri, NISS’de %91,6, ISS’de %87,8 idi. Youden indeksi, NISS için 0,47, ISS için 0,57 seviyesinde en iyi kesilme noktalarýna sahip oldu. ROC eðrisi altýnda kalan alan, NISS’de 0,79, ISS’de 0,86 oldu. Youden indeksi ve ROC eðrisi altýnda kalan alan anlamýnda, NISS ile ISS arasýnda istatistiksel farklýlýk olduðu saptandý (p<0,05). MVG’nin öngörülmesine iliþkin olarak, NISS, ISS’ye göre ROC eðrisi altýnda kalan alanda ve Youden indeksinde daha iyi sonuçlar verdi (p<0,05).
SONUÇ
EG veya MVG’nin öngörülmesi ile ilgili olarak, NISS, ISS’ye göre daha yüksek doðruluða sahiptir.

AMAÇ
Nonspesifik karýn aðrýlý hastalarýn ayrýmýnda, hastalýk hikayesi, klinik bulgular, basit laboratuvar deðerlendirmelerinin tanýsal deðerini belirlemek ve bu hastalarýn uzun süreli takiplerini analiz etmektir.
GEREÇ VE YÖNTEM
Uludað Üniversitesi Týp Fakültesi, Genel Cerrahi Anabilim Dalý Acil Servisi’nde Kasým 2001 ile Kasým 2002 tarihleri arasýnda prospektif gözlem çalýþmasý gerçekleþtirildi. Altý yüz on karýn aðrýlý hasta, spesifik karýn aðrýsý (501 hasta) ve nonspesifik karýn aðrýsý (109 hasta) olarak gruplandýrýldý. Nonspesifik karýn aðrýlý hastalar 24 saat sonra takip deðerlendirmesi için çaðrýldýlar; 8., 15., 30. günler ile 1 yýl sonunda olmak üzere 4 takip görüþmesi için tekrar çaðrýldýlar. Ýki grubun bulgularý arasýnda istatistiksel deðerlendirme yapýldý.
BULGULAR
Lojistik regresyon analizinde daha önce benzer bir aðrý hikayesi varlýðý (odds oraný 1,88; p=0,009), bulantý (odds oraný 0,46; p=0,001), defans (odds oraný 0,24; p=0,024), ateþ ≤36,6°C (odds oraný 1,66; p=0,037), lökosit sayýmý ≤8700 (odds oraný 1,85; p=0,011), yaþ ≤39 (odds oraný 1,85; p=0,018), solunum hýzý ≤15 (odds ratio 3,19; p=0,00) anlamlý baðýmsýz tanýsal faktörlerdi. Bir yýllýk takip sürecinde hiçbir malinite saptanmadý.
SONUÇ
Acil servise akut karýn aðrýsý nedeniyle baþvuran olgularda baþvuru esnasýnda daha önce benzer bir aðrý hikayesi, bulantý, defans, ateþ >36,6°C, lökosit sayýmý >8700, yaþ >39, solunum hýzý >15 olan ve taburculuk sonrasý 24 saatte kalýcý-devamlý aðrýsý olan hastalarda spesifik bir neden olasýlýðý yüksektir.

AMAÇ
Motorlu araç kazalarýnda yaralanan travmalý hastalarla ilgili hastane mortalitesi tahminleri deðerlendirildi.
GEREÇ VE YÖNTEM
Yunanistan’ýn Girit kentinde 1. basamak travma merkezi olan Herakleion Üniversitesi Hastanesi’nin travma kayýtlarý deðerlendirilerek, 1997 ile 2000 yýllarý arasýnda motorlu araç kazasý nedeniyle yatýrýlan eriþkin 730 travma hastasý ardýþýk olarak çalýþmaya dahil edildi. Hastalarýn cinsiyet, yaþ, yaralanma mekanizmasý, beher anatomik bölge baþýna yaralanma, baþlangýç vital bulgularý, Glasgow Koma Skalasý (GKS), yaralanma ciddiyet skoru (ISS) ve nihai sonuçlarý analiz edildi. Kesintisiz deðiþkenleri daha iyi tanýmlamak için iki kategori oluþturuldu: ≥60 ve <60 yaþ, ≥18 ve <18 ISS.
BULGULAR
Mortalite oraný %4,8 bulundu (n=35). Çok deðiþkenli saðkalým analizi sonuçlarý: yaþ ≥60 (p=0,0002), ≥18 ISS (p=0,003), yaya olma durumu (p=0,007), kraniyoserebral yaralanmalarda (p=0,01), torasik (p=0,01) ve abdominal yaralanmalarda (p=0,01), hastalarýn hastane mortalitelerine iliþkin baðýmsýz tahminlerdi.
SONUÇ
Motorlu taþýt kazalarýnda, yaþý ≥60, yaya olan, ISS ≥18, kranyoserebral, torasik veya karýn yaralanmasý olan travma hastalarý hastanede hayatýný kaybetme sonucu bakýmýndan yüksek risk altýndadýrlar.

AMAÇ
Diyafragma rüptürleri sýk görülmeyen fakat yüksek morbidite ve mortalite ile seyreden ciddi yaralanmalardýr.
GEREÇ VE YÖNTEM
Acil serviste son beþ yýl içinde travmatik diyafragma rüptürü saptanan 58 hastanýn dosyasý mortaliteyi etkileyen faktörleri belirlemek için incelendi.
BULGULAR
Hastalarýn ortalama yaþý 33, mortalite oraný %21 ve en sýk diyafragmatik rüptür nedeni penetran yaralanmalardý (%52). Sadece 12 hasta (%20) ameliyat öncesi dönemde diyafragma rüptürü tanýsý alýrken kalan 46 hasta ise cerrahi sýrasýnda taný aldý. Kýrk iki hastada sol diyafragma rüptürü saptandý. Ýntratorasik herniasyon 11 hastada saptandý. Herniasyon varlýðý mortaliteyi etkilemedi (p=0,155). Mortalite ile seyreden tüm hastalarda künt travma vardý ve en yaygýn ölüm nedeni hemorajik þok idi. Hastalarýn %88’inde eþlik eden yaralanmalar vardý ve mortal seyreden hastalarýn %92’sinde eþlik eden yaralanma mevcut idi.
SONUÇ
Travmalý hastada diyafragma yaralanmasýnýn tanýsý yüksek morbidite ve mortalite nedeni ile önemlidir. Travmatik diyafragma rüptürlerinde mortaliteyi etkileyen faktörler; künt travma, yüksek yaralanma þiddeti, þok varlýðý, üç üniteden fazla kan transfüzyonu ve dalak yaralanmasýdýr.

AMAÇ
Kliniðimizce 1998 yýlýndan beri tedavi edilen, el rehabilitasyon polikliniðine el yaralanmasý nedeniyle baþvurmuþ olan pediyatrik yaþ grubundaki hastalarýn özelliklerinin belirlenmesidir.
GEREÇ VE YÖNTEM
Hastalar retrospektif olarak taranarak 0-16 yaþ arasýndakiler çalýþmaya alýndý (178 hasta; 126 erkek [%70,8], 52 kýz (%29,2); ort. yaþ 10,33±4,45; daðýlým 0-16). Demografik veriler, yaralanma nedeni-yeri, ameliyat-rehabilitasyon arasýndaki süre (hafta), takip süresi (hafta) kaydedildi.
BULGULAR
Rehabilitasyona baþvurma süresi ortalama 5,4±0,7 haftaydý. Sadece 99 hasta (%55,6) dört haftadan uzun (20,8±22,2) bir süre izlenebilmiþti. Yaralanma þekli hastalarýn 133’ünde (%74,7) kaza, 29’unda kasýtlý (%16,3), 15’inde doðumsal (%8,4) nedenliydi. Kaza sonucu olanlarýn 109’u (%61,2) ev, 53’ü (%29,8) ev dýþý kazalardandý. En fazla görülen ev kazasý cam kesiði, en fazla görülen çevre yaralanmasý düþme idi. Yaralanma yeri sýklýk sýrasýyla, bilek, metakarp, proksimal falanks, önkol, dirsek, pleksus, orta-falanks, üst-kol, tüm el, omuz, tüm kol ve bilateral el þeklindeydi. En sýk 4. parmak yaralanmýþtý. En çok görülen yaralanma tipi, fleksör tendon kesisi (%44,5), sinir kesisi, arter yaralanmasý, fraktür ve yanýk kontraktürü idi.
SONUÇ
Poliklinik verilere göre çocuklarda el yaralanmalarýnýn en çok erkeklerde meydana geldiði, evde cam kesmesi sonucu fleksör tendonlarý ilgilendirir þekilde olduðu, en sýk yaralanma düzeyinin bilek, en sýk yaralanan parmaðýn 4. parmak olduðu, þehir dýþýndan baþvurular nedeniyle hasta takibinin yetersiz kaldýðý söylenebilir.

AMAÇ
Ýþ kazasý sonucu oluþan yanýk travmalarýnda, ölüm meydana getirme riski olmasýndan dolayý adli rapor düzenlenmesi þarttýr. Adli olgularda travmanýn aðýrlýðýný belirten en önemli ölçüt olan, hayati tehlikenin saptanmasý maðdurun tedavisi kadar önemlidir. Bu çalýþma, bildirilen yanýk yüzde deðerlerinin, hayati tehlike kavramýný ne ölçüde karþýladýðýný araþtýrmak ve iþ kazalarýnda meydana gelen yanýk nedenlerini belirlemek amacýyla yapýldý.
GEREÇ VE YÖNTEM
Çalýþma Ekim 2004 ile Aralýk 2006 tarihleri arasýnda, tanýmlayýcý epidemiyolojik yöntemle, acil cerrahi servisi yanýk ünitesine gelen tüm olgular deðerlendirilerek gerçekleþtirildi. Olgularýn sosyo-demografik özelikleri sorgulandý. Veriler, frekans, aritmetik ortalama, standart sapma ve median kullanýlarak tanýmlandý. Kesikli deðiþkenler Ki-kare testi kullanýlarak, sürekli deðiþkenler Pearson korelasyon testi yardýmýyla incelendi.
BULGULAR
Toplam 128 olgunun %69,5’i erkek (n=89), %30,5’i (n=39) kadýn idi. Yanýk olgularýnýn %28,9’u (n=37) iþ kazasýydý. Ýþ kazasý nedenli yanýklarýn, %48,6’sý (n=18) sýcak su, %32,4’ü (n=12) alev, %10,8’i (n=4) elektrik ve %8,2’si (n=3) kimyasal yanýk idi. Olgularýn %19,50’inin (n=25) hayatýný kaybettiði, %80,50’sinin (n=103) iyileþerek taburcu edildiði saptandý. Yanýk yüzdesi %20’nin altýnda olan olgularda %1,3 (n=1) oranýnda, %20 ve üzerinde hesaplanan olgularda %49,0 (n=24) oranýnda ölüm görüldü (p=0,0001).
SONUÇ
Yanýðýn derecesi ölüm riski belirlenmesinde deðerli olmakla beraber yanýk alanýnýn geniþliði, ölüm riskinin belirlenmesi ve olayýn soruþturulmasýnda daha dikkatli davranýlmasý açýsýndan daha belirleyici bulunmuþtur.

AMAÇ
Hastanemizin genel cerrahi yoðun bakým ünitesinde çalýþan saðlýk personelinin el yýkama alýþkanlýklarýný belirlemek ve irdelemektir.
GEREÇ VE YÖNTEM
Kliniðimiz yoðun bakým ünitesinde, gün içerisinde yoðun bakým vizitlerinin olduðu zamanlarda, 30 dakikalýk süre ile saðlýk personelinin el yýkamayý gerektiren durumlarý belirlenip, el yýkama alýþkanlýklarý gözlendi.
BULGULAR
Gözlem süresi toplam 1710 dakika olan çalýþmada tüm saðlýk personelinin el yýkama alýþkanlýðý ortalama %23 olarak belirlendi. Hekim, hemþire ve yardýmcý saðlýk personeli gruplarýnda el yýkama alýþkanlýklarý sýrasýyla %12, %34 ve %19 olarak saptandý. Gruplar arasý fark istatistiksel olarak anlamlý idi (p<0,05).
SONUÇ
Bulgular irdelendiðinde yoðun bakým ünitesinde çalýþan saðlýk personelinin el yýkama alýþkanlýðýnýn kabul edilemez düzeyde düþük olduðu gözlendi. Bu nedenle, hasta bakýmýnýn bir parçasý olan el yýkama alýþkanlýðý bilincinin kazandýrýlmasýna yönelik zorlayýcý önlemler alýnmasý gerektiði düþüncesindeyiz.

Bu yazýda, künt toraks travmasý sonrasý torasik kavite duvarýnda oluþan bir defekt nedeniyle geliþen bir interkostal pulmoner herni olgusu sunuldu. Pulmoner herniasyon tanýsý, radyolojik olarak göðüs filmi ve bilgisayarlý tomografi taramasý ile doðrulandý. Ayný zamanda diyafragmatik bir rüptür varlýðýný da gösteren video destekli bir torakoskopi ile gerçekleþtirilen ilk incelemeden sonra, bir posterolateral torakotomi operasyonu yapýldý. Torasik duvar defekti, iki rekonstrüksiyon plaðý ile tamir edildi. Herni ise protez ‘mesh (yama)’ ile baþarýlý bir þekilde tamir edildi. Literatür araþtýrmasý, pulmoner herniasyonun tedavisi gerekli olduðunda bunun cerrahi onarým olmasý gerektiðini göstermektedir.

Çekal volvulus, Batý ülkelerindeki olgularýn %1’inden daha az bir kýsmýnda açýða çýkan ve sýk karþýlaþýlmayan baðýrsak týkanýklýðý nedenidir. Literatürde, sýk gerçekleþtirilen sayýsýz ameliyatla birlikte bazý minimal invaziv iþlemlerden sonra karþýlaþýlan bir komplikasyon olarak tanýmlanmýþtýr. Çekal volvulus, oluþmasýna izin vermeye yetecek, mobilite saðlayacak þekilde, belli ölçüde týbbi viseral rotasyon gerektirebilen herhangi bir cerrahi iþlem veya çekum ya da çýkan kolon ile lateral periton arasýndaki birleþtirme düzleminin kesintiye uðramasýndan sonra oluþmasý daha olasýdýr. Kadavra ve otopsi çalýþmalarý da, nüfusun %10-20 kadarýnýn volvulizasyon oluþmasýný saðlamaya yetecek ölçüde kolon hareketliliðine sahip olabileceði izlemini býrakmýþtýr. Çekal volvulus tanýsý ve tedavisine iliþkin bir gözden geçirmeyle birlikte renal hücreli karsinom nedeniyle uygulanan sað radikal nefrektomi ameliyatýndan altý gün sonra geliþen bir çekal volvulus olgusu olan 78 yaþýndaki J.R. isimli erkek hastayý sunuyoruz.

Diyaframla mesane rüptürleri künt abdominal travmadan sonra nadirdir ve genellikle yüksek enerjili travmalardan sonra geliþirler. Tek baþlarýna oluþmalarý enderdir. Diyafram rüptürünün kesin tanýsý, þüpheye ve göðüs radyografi filminin dikkatle incelenmesine dayanýrken, mesane rüptürü olan hastalardaki temel bulgu makroskopik hematüridir. Suprapubik aðrý, hassasiyet ve idrar yapamama, mesane rüptürü ile ilgili ana belirti ve semptomlardýr. Bu yazýda, taný ve cerrahi tedavi konularýna özel vurgu yaparak, düþük enerjili bir travma sonucunda oluþan birlikte diyafram ve mesane rüptürlü bir olgudaki baþarýlý bir deneyimimizi sunuyoruz.

Adenokarsinoid tümörler, karsinoid ve adenokarsinomalarýn histolojik özelliklerini taþýyan ve nadir görülen agresif tümörlerdir. Bu yazýda, apandiks duvarý ile mezoapandiksin bir adenokarsinoid tümör tarafýndan difüz þekilde infiltre edildiði, 32 yaþýndaki bir erkek hasta sunulmaktadýr. Tutulum nedeniyle, daha sonraki bir tarihte bir hemikolektomi ameliyatý gerçekleþtirildi. Biz, difüz apandiks tutulumu olan hastalarýn agresif bir cerrahi tedavi ve takip gerektirdiðini düþünüyoruz.