Background:
The aim of this study was to evaluate demographic and radiographic factors associated with the likelihood of open reduction in pediatric supracondylar humerus fractures (SCHF).
Methods:
A total of 294 pediatric patients with supracondylar humerus fractures treated operatively between [2016–2025] were retrospectively reviewed. Patients were divided into two groups: open reduction (OR, n=128) and closed reduction (CR, n=166). Demographic variables, including age, sex, side of injury, and surgeon experience were recorded. Radiographic parameters assessed on preoperative anteroposterior and lateral elbow radiographs included fracture type, displacement direction, rotational deformity, diaphyseal involvement, coronal fracture pattern, sagittal fracture pattern and coronal alignment. Variables with p<0.05 in univariate analysis were included in a multivariable logistic regression model using a backward stepwise method.
Results:
The mean age was significantly higher in the OR group compared to the CR group (6.94 ± 2.85 vs. 5.58 ± 2.64 years, p < 0.001). Flexion-type fractures were more frequent in the OR group (%24.2 vs. 10.2%, p = 0.012). Posterolateral displacement and rotational deformity were also significantly associated with open reduction. Coronal alignment differed significantly between groups, with varus and valgus malalignment more common in the OR group (p = 0.003). Multivariable logistic regression analysis identified increasing age (OR = 1.127, 95% CI: 1.029–1.236; p = 0.010), flexion-type fractures (OR = 1.807, 95% CI: 1.261–2.590; p = 0.001), and posterolateral displacement (OR = 1.39, 95% CI: 1.010–1.926; p = 0.043) as independent predictors of open reduction. In contrast, neutral coronal alignment was associated with a lower likelihood of open reduction (OR = 0.681, 95% CI: 0.510–0.909; p = 0.009).
Conclusion:
Several demographic and fracture-related characteristics were independently associated with the likelihood of open reduction in pediatric supracondylar humerus fractures. Among these, fracture-related characteristics, particularly displacement pattern and coronal alignment, showed the strongest associations with open reduction. Recognition of these associated factors may assist preoperative planning and help surgeons anticipate technically challenging reductions.

Keywords: Supracondylar humerus fracture, Open reduction, Closed reduction, Fracture displacement, Coronal alignment

Pediatrik Suprakondiler Humerus Kırıklarında Açık Redüksiyon ile İlişkili Klinik ve Radyolojik Faktörler

Amaç
Bu çalışmanın amacı, pediatrik suprakondiler humerus kırıklarında (SKHK) açık redüksiyon olasılığı ile ilişkili demografik ve radyografik faktörleri değerlendirmektir.
Yöntem
2016–2025 yılları arasında cerrahi olarak tedavi edilen toplam 294 pediatrik SKHK retrospektif olarak incelendi. Hastalar açık redüksiyon (OR, n=128) ve kapalı redüksiyon (CR, n=166) olmak üzere iki gruba ayrıldı. Yaş, cinsiyet, yaralanma tarafı ve cerrah deneyimi gibi demografik veriler kaydedildi. Preoperatif ön-arka ve lateral dirsek grafilerinde kırık tipi, deplasman yönü, rotasyonel deformite, diafizer uzanım, koronal kırık paterni, sagittal kırık paterni ve koronal dizilim değerlendirildi. Tek değişkenli analizde anlamlı bulunan değişkenler (p<0.05), backward stepwise yöntemi kullanılarak çok değişkenli lojistik regresyon analizine dahil edildi.
Bulgular
OR grubunda ortalama yaş, CR grubuna göre anlamlı olarak daha yüksekti (6.94 ± 2.85 vs. 5.58 ± 2.64 yıl, p < 0.001). Fleksiyon tipi kırıklar OR grubunda daha sık gözlendi (%24.2 vs. %10.2, p = 0.012). Posterolateral deplasman ve rotasyonel deformite de açık redüksiyon ile anlamlı olarak ilişkili bulundu. Koronal dizilim açısından gruplar arasında anlamlı fark saptandı; varus ve valgus malalignment OR grubunda daha sık izlendi (p = 0.003). Çok değişkenli lojistik regresyon analizinde artan yaş (OR = 1.127, %95 GA: 1.029–1.236; p = 0.010), fleksiyon tipi kırık (OR = 1.807, %95 GA: 1.261–2.590; p = 0.001) ve posterolateral deplasman (OR = 1.39, %95 GA: 1.010–1.926; p = 0.043) açık redüksiyon için bağımsız belirleyiciler olarak saptandı. Buna karşın, koronal planda nötral dizilim açık redüksiyon olasılığını azaltan bir faktör olarak bulundu (OR = 0.681, %95 GA: 0.510–0.909; p = 0.009).
Sonuç
Pediatrik SKHK’larda çeşitli demografik ve kırığa ait özellikler açık redüksiyon olasılığı ile bağımsız olarak ilişkili bulunmuştur. Bunlar arasında özellikle deplasman paterni ve koronal dizilim ile ilişkili kırık özellikleri açık redüksiyon ile en güçlü ilişkiyi göstermiştir. Bu faktörlerin preoperatif dönemde değerlendirilmesi, cerrahi planlamaya katkı sağlayabilir ve teknik olarak zor redüksiyonların öngörülmesine yardımcı olabilir.

Anahtar Kelimeler: Suprakondiler humerus kırığı, Açık redüksiyon, Kapalı redüksiyon, Kırık deplasmanı, Koronal dizilim