BACKGROUND: Acute tendinous mallet finger (Doyle type I) is commonly treated with continuous immobilization of the distal interphalangeal (DIP) joint; however, treatment success largely depends on patient compliance. Percutaneous intramedullary (IM) Kirschner wire DIP joint transfixation represents a minimally invasive surgical alternative, although the clinical relevance of different pin configurations remains unclear. This study compared conservative and surgical treatment methods and evaluated the impact of different pin configurations on clinical outcomes.
METHODS: This retrospective cohort study included 93 adult patients with acute tendinous mallet finger who presented within 7 days of injury and were followed for at least 12 months. Patients were allocated into three groups: conservative treatment with a tape-reinforced Stack splint (n=33), percutaneous IM Kirschner wire DIP joint transfixation with the pin left exposed (n=30), and IM transfixation with the pin buried within the fingertip pulp (n=30). The primary outcome was residual DIP joint extension lag at final follow-up. Secondary outcomes included functional results according to the Crawford criteria and treatment-related complications.
RESULTS: Baseline DIP extension lag did not differ significantly among the groups (p=0.801). At final follow-up, residual extension lag was significantly greater in the conservative treatment group (median 4°) compared with the surgical groups (0.5° and 1°, respectively; p<0.001). Multicategorical analysis of Crawford grades revealed no significant intergroup difference (p=0.095); however, dichotomous analysis (excellent + good outcomes) demonstrated significantly higher success rates in the surgically treated groups compared with conservative treatment (p=0.014). Skin maceration was more frequent in the conservative group (p<0.001), whereas pin-site irritation was significantly more common in the exposed pin group (p=0.006). No significant difference was observed among groups regarding superficial infection.
CONCLUSION: In patients with acute tendinous mallet finger, percutaneous IM Kirschner wire DIP joint transfixation provides superior extension control and higher functional success rates compared with conservative treatment. Although pin configuration does not significantly influence functional outcomes, it affects patient comfort and complication profile. Treatment decisions should therefore be individualized according to patient compliance and functional expectations.

Keywords: Acute tendinous mallet finger, distal interphalangeal joint, intramedullary Kirschner wire, DIP transfixation, conservative treatment, percutaneous pinning

Akut Tendinöz Çekiç Parmakta Konservatif Tedavi ile Perkütan İntramedüller Pinleme Karşılaştırması: Pin Konfigürasyonu Önemli mi?

AMAÇ: Akut tendinöz çekiç parmak (Doyle tip I) olgularında tedavi genellikle distal interfalangeal (DIP) eklemin uzun süreli immobilizasyonuna dayanır; ancak tedavi başarısı büyük ölçüde hasta uyumuna bağlıdır. Perkütan intramedüller (IM) K-teli ile DIP eklem transfiksasyonu cerrahi bir alternatif olarak uygulanabilmekte, ancak farklı pin konfigürasyonlarının klinik sonuçlara etkisi net değildir. Bu çalışmada konservatif ve cerrahi tedavi yöntemleri karşılaştırılmış ve farklı pin konfigürasyonlarının klinik sonuçlara etkisi değerlendirilmiştir.
GEREÇ VE YÖNTEM: Bu retrospektif kohort çalışmaya, yaralanmadan sonraki ilk 7 gün içinde başvuran ve en az 12 ay süreyle takip edilen 93 erişkin akut tendinöz çekiç parmak hastası dahil edildi. Hastalar üç gruba ayrıldı: bantlı Stack ateli ile konservatif tedavi (n=33), pinin dışarıda bırakıldığı perkütan IM K-teli ile DIP eklem transfiksasyonu (n=30) ve pinin parmak ucu pulpası içine gömülü bırakıldığı IM transfiksasyon (n=30). Primer sonlanım ölçütü son kontrolde ölçülen rezidüel DIP eklem ekstansiyon kaybıydı. Sekonder sonlanım ölçütleri Crawford kriterlerine göre fonksiyonel sonuçlar ve tedaviye bağlı komplikasyonlardı.
BULGULAR: Başlangıç DIP eklem ekstansiyon kaybı açısından gruplar arasında anlamlı fark saptanmadı (p=0.801). Son kontrolde rezidüel ekstansiyon kaybı konservatif tedavi grubunda anlamlı derecede daha yüksek bulunurken (medyan 4°), cerrahi gruplarda daha düşük değerler saptandı (0.5° ve 1°; p<0.001). Crawford kriterlerinin çok kategorili analizinde gruplar arasında anlamlı fark izlenmedi (p=0.095); ancak ikili analizde (mükemmel + iyi sonuçlar) cerrahi gruplarda başarı oranı konservatif tedaviye göre anlamlı derecede daha yüksekti (p=0.014). Konservatif tedavi grubunda cilt maserasyonu daha sık görülürken (p<0.001), pinle ilişkili irritasyon pinin dışarıda bırakıldığı grupta daha yüksek oranda izlendi (p=0.006). Gruplar arasında yüzeyel enfeksiyon açısından anlamlı fark saptanmadı.
SONUÇ: Akut tendinöz çekiç parmak olgularında perkütan IM K-teli ile DIP eklem transfiksasyonu, konservatif tedaviye kıyasla daha iyi ekstansiyon kontrolü ve daha yüksek fonksiyonel başarı oranları sağlamaktadır. Pin konfigürasyonu fonksiyonel sonuçları belirgin biçimde etkilememekle birlikte, hasta konforu ve komplikasyon profili üzerinde etkili olmaktadır. Tedavi seçimi hasta uyumu ve fonksiyonel beklentiler göz önünde bulundurularak bireyselleştirilmelidir.

Anahtar Kelimeler: Akut tendinöz çekiç parmak, distal interfalangeal eklem, intramedüller K-teli, DIP transfiksasyonu, konservatif tedavi, perkütan pinleme