Background: Airborne operations are essential to modern warfare. Special units and some branch soldiers engage in parachute jumping training, which is a challenging activity that requires high levels of conditioning. Parachute-related injuries have resulted in significant clinical outcomes. The objective of this study is to describe the characteristics of injuries, to assess long-term outcomes, including the presence of sequelae and disability rates, and to emphasize the importance of preventive measures.
Methods: 55 patients who applied to the Department of Forensic Medicine at … University for disability rate evaluation due to static line parachute injuries between January 1, 2021, and December 31, 2024, were included in the study. Age, rank, injury timing, injury regions, injury type, Abbreviated Injury Scale (AIS) and Injury Severity Score (ISS), treatment methods, receiving musculoskeletal rehabilitation, hospital length of stay, the status of functional sequelae, and disability rate of the cases were analyzed. Descriptive statistics, correlation analyses, and univariate/multivariate logistic regression were performed for statistical evaluation.
Results: All patients were male, with a mean age of 29.1 years. Injuries most frequently occurred during the landing phase in 85.5% of cases. The most common injured regions are the spine and lower extremities, in the same proportion (n=25, 45.5%). The statistically significant relationship was found between injury timing and injury regions (p<0.05). Regarding treatment modalities, 58.2% of cases had surgery. The mean ISS score was 5.76 ± 3.51. Five patients had no disability due to full functional recovery. The mean disability rate was 10.62% ± 8.41. The disability rate was higher for patients with a serious AIS score than those with a minor AIS score (p<0.05).
Conclusion: The study revealed a significant association between disability and higher ISS scores, spinal injuries, and complex fractures. Patients within this high-risk group therefore require particular attention in terms of post-discharge follow-up. In addition to the implementation of preventive measures, regular follow-up and early rehabilitation programs for parachute-related injured soldiers are likely to have a positive impact on soldiers’ long-term outcomes. At the same time, this clinical approach also influences overall military readiness, particularly in the context of non-battle-related injuries.

Keywords: airborne, parachute, military personnel, forensic medicine, disability

Paraşüt yaralanmalarının özellikleri ve uzun dönem maluliyet sonuçları: Tek merkezli retrospektif bir çalışma

Amaç: Modern savaş teknikleri içerisinde hava operasyonları önemli bir yere sahiptir. Özel birlikler ve çeşitli sınıflara ait askeri personellerce gerçekleştirilen paraşüt atlayışları, yüksek düzeyde fiziksel hazırlık gerektiren zorlu faaliyetlerdir. Paraşütle atlayış sonucunda oluşan yaralanmalar önemli klinik sonuçlara neden olmaktadır. Bu çalışmada, paraşütle atlayışa bağlı yaralanmaların özelliklerinin tanımlanması ve travma sonrası uzun dönem klinik sonuçların değerlendirilmesiyle birlikte koruyucu önlemlerin öneminin vurgulanması amaçlanmıştır.
Gereç ve Yöntem: Statik hat paraşüt atlayışına bağlı yaralanmaları nedeniyle 1 Ocak 2021 – 31 Aralık 2024 tarihleri arasında … Üniversitesi Adli Tıp Anabilim Dalı’na maluliyet oranı tespiti için başvuran 55 olgu çalışmaya dahil edilmiştir. Olguların yaş, rütbe, yaralanma zamanı, yaralanmanın meydana geldiği anatomik bölge, kısaltılmış yaralanma dereceleri (AIS) ve yaralanma şiddet skoru (ISS), uygulanan tedavi yöntemleri, post travmatik kas-iskelet sistemi rehabilitasyonu durumu, hastanede yatış süresi, sekel varlığı ve maluliyet oranları incelenmiştir. İstatistiksel değerlendirmede tanımlayıcı istatistikler, korelasyon analizleri ve tek değişkenli/çok değişkenli lojistik regresyon analizleri uygulanmıştır.
Bulgular: Tüm olgular erkek olup yaş ortalaması 29,1 yıl olarak saptanmıştır. En sık iniş fazında (%85,5) yaralanma meydana gelmiştir. Omurga ve alt ekstremiteler en sık yaralanan bölgeler olup aynı oranda (n=25, %45,5) etkilenmiştir. Yaralanma fazı ile yaralanma bölgeleri arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptanmıştır (p<0,05). Tedavi yöntemleri incelendiğinde olguların %58,2’sine cerrahi girişim gerçekleştirilmiştir. Ortalama ISS skoru 5,76 ± 3,51 olarak bulunmuştur. Beş olguda fonksiyonel iyileşmenin tam olduğu saptanmış olup maluliyet oranı olmadığı değerlendirilmiştir. Olguların ortalama maluliyet oranı %10,62 ± 8,41 bulunmuştur. Ciddi AIS skoruna sahip olgularda maluliyet oranının, hafif AIS skoruna sahip olgulara göre daha yüksek olduğu belirlenmiştir (p<0,05).
Sonuç: Yüksek ISS skorları, omurga yaralanmaları ve kompleks kırıkları ile maluliyet oranları arasında önemli düzeyde ilişki olduğu gösterilmiştir. Bu bulgulara sahip uzun dönem klinik sonuç açısında yüksek risk grubunda yer alan hastaların taburculuk sonrası takipleri özel öneme sahiptir. Koruyucu önlemlerin yanı sıra travma sonrası düzenli takip ve erken rehabilitasyon programlarının askeri personelin uzun dönem klinik sonuçlarını olumlu yönde etkileyeceği düşünülmüştür. Bu klinik yaklaşım aynı zamanda muharebe dışı yaralanmalarda, genel askeri hazırlık durumuna katkı sağlayacaktır.

Anahtar Kelimeler: hava operasyonu, paraşüt, askeri personel, adli tıp, maluliyet