Background: Hip fractures are a major public health problem associated with substantial mortality and morbidity, particularly in older adults. More than 90% of hip fractures occur in individuals aged 50 years and older, with incidence increasing with age due to osteoporosis and declining bone quality. This study aimed to examine the association between surgical treatment method and short- and long-term mortality after hip fracture, with an emphasis on age-stratified outcomes.
Methods: This retrospective cohort study included patients aged 65 years and older who underwent surgery for hip fracture at a tertiary care center. Age and time to surgery were analyzed as continuous variables, while sex, surgical method, comorbidities, and follow-up status were analyzed as categorical variables. Baseline characteristics were compared between surgical method groups using the independent samples t-test or Mann–Whitney U test for continuous variables and the chi-square test for categorical variables, as appropriate. Cumulative mortality at predefined time points was descriptively assessed, and overall survival was evaluated using Kaplan–Meier survival analysis with comparison by the log-rank test.
Results: A total of 885 patients met the inclusion criteria; 509 patients (57.5%) underwent hemiarthroplasty and 376 patients (42.5%) underwent osteosynthesis. There was no significant difference in 1-year cumulative mortality between groups (p = 0.984). At 5 years, cumulative mortality was higher in the hemiarthroplasty group than in the osteosynthesis group (68.1% vs. 58.5%, p = 0.003). Among patients with a Charlson Comorbidity Index ≤5, 5-year cumulative mortality was also higher following hemiarthroplasty (61.1% vs. 50.1%, p = 0.010). Overall survival differed between surgical method groups based on Kaplan–Meier analysis.
Conclusion: Higher long-term mortality following hemiarthroplasty was more evident in younger elderly patients and those with lower comorbidity burden, while differences were less pronounced in older or more comorbid individuals.

Keywords: Hip Fracture, Arthroplasty, Osteosynthesis, Mortality

Kalça Kırığı Cerrahisi Sonrası Yaşa Göre Mortalitenin Değerlendirilmesi: Hemiartroplasti ve Osteosentezin Karşılaştırıldığı Retrospektif Bir Kohort Çalışması

Amaç: Kalça kırıkları, özellikle ileri yaşlı bireylerde yüksek mortalite ve morbidite ile ilişkili önemli bir halk sağlığı sorunudur. Kalça kırıklarının %90’ından fazlası 50 yaş ve üzerindeki bireylerde görülmekte olup, osteoporoz ve kemik kalitesindeki bozulmaya bağlı olarak insidans yaşla birlikte artmaktadır. Bu çalışmanın amacı, kalça kırığı sonrası uygulanan cerrahi tedavi yöntemleri ile kısa ve uzun dönem mortalite arasındaki ilişkiyi, yaşa göre alt grup analizlerine odaklanarak incelemektir.
Yöntemler: Bu retrospektif kohort çalışmasına, üçüncü basamak bir sağlık merkezinde kalça kırığı nedeniyle cerrahi tedavi uygulanan 65 yaş ve üzerindeki hastalar dâhil edildi. Yaş ve cerrahiye kadar geçen süre sürekli değişkenler olarak; cinsiyet, cerrahi yöntem, komorbiditeler ve takip durumu kategorik değişkenler olarak analiz edildi. Başlangıç özellikleri, cerrahi yöntem grupları arasında sürekli değişkenler için bağımsız örneklem t testi veya Mann–Whitney U testi, kategorik değişkenler için ise ki-kare testi kullanılarak karşılaştırıldı. Önceden belirlenmiş zaman noktalarındaki kümülatif mortalite tanımlayıcı olarak değerlendirildi; genel sağkalım ise Kaplan–Meier sağkalım analizi ile incelendi ve gruplar log-rank testi kullanılarak karşılaştırıldı.
Bulgular: Toplam 885 hasta çalışma kriterlerini karşıladı; bunların 509’u (%57,5) hemiartroplasti, 376’sı (%42,5) ise osteosentez ile tedavi edildi. Gruplar arasında 1 yıllık kümülatif mortalite açısından anlamlı fark saptanmadı (p = 0,984). Beş yıllık takipte ise hemiartroplasti grubunda kümülatif mortalite, osteosentez grubuna kıyasla daha yüksekti (%68,1 vs %58,5; p = 0,003). Charlson Komorbidite İndeksi ≤5 olan hastalarda da 5 yıllık kümülatif mortalite, hemiartroplasti sonrası daha yüksek bulundu (%61,1 vs %50,1; p = 0,010). Kaplan–Meier analizine göre genel sağkalım, cerrahi yöntem grupları arasında farklılık göstermekteydi.
Sonuç: Hemiartroplasti sonrası uzun dönem mortalitenin daha yüksek olması, özellikle daha genç hastalarda ve komorbidite yükü daha düşük olan bireylerde belirginken; ileri yaşlı veya daha fazla komorbiditesi olan hastalarda cerrahi yöntemler arasındaki fark daha sınırlı bulunmuştur

Anahtar Kelimeler: Kalça kırığı, artroplasti, osteosentez, mortalite