Background: Ankle fractures are frequently accompanied by syndesmotic disruption, and stable fixation is required to restore distal tibiofibular congruence and function. Cortical screws and suture-button constructs are widely used, yet their comparative value—especially for early recovery versus long-term outcomes—remains uncertain.
Methods: We performed a single-centre, retrospective, non-randomized cohort study (2017–2021) of adults with fracture-associated, radiographically confirmed syndesmotic injury treated according to surgeon preference (screw n=81, suture-button n=25). The primary outcome was 3-month AOFAS. Secondary outcomes were 12-month AOFAS, final OMAS, radiographic parameters (tibiofibular clear space [TFCS], tibiofibular overlap [TFO], medial clear space [MCS]), and complications. Standard AP, mortise, and lateral radiographs were obtained pre- and postoperatively. Median follow-up was 14 [12–19] months. Effect sizes with 95% confidence intervals were reported alongside p-values.
Results: TFCS, TFO, and MCS improved significantly after surgery within both groups (all p<0.001). Three-month AOFAS was higher with suture-button fixation (75 vs 70; p=0.009). Twelve-month AOFAS and final OMAS were comparable between groups (p=0.161 and p=0.090). The suture-button cohort was younger (p=0.008), and the 81: 25 group-size imbalance limits causal inference; complication rates were low and similar.
Conclusions: Both techniques yielded satisfactory long-term functional and radiographic outcomes. The apparent early functional advantage of suture-button fixation should be interpreted cautiously given baseline imbalances and potential confounding. These hypothesis-generating findings support the need for prospective randomized trials with standardized rehabilitation.

Keywords: ankle syndesmosis, suture-button, syndesmotic screw, AOFAS, OMAS

Ayak bileği sindezmoz yaralanmalarında vida ve sütür-buton tekniği sonuçlarının karşılaştırılması

Amaç: Ayak bileği kırıklarına eşlik eden sindesmoz yaralanmalarında vida ve sütür-buton fiksasyonlarının erken ve uzun dönem klinik ile radyografik sonuçlarını karşılaştırmak.
Gereç ve Yöntem: 2017–2021 arasında tek merkezde tedavi edilen erişkin hastalar retrospektif, randomize olmayan bir kohorta dâhil edildi (cerrah tercihi: vida n=81, sütür-buton n=25). Birincil sonuç ölçütü 3. ay AOFAS idi. İkincil sonuç ölçütleri 12. ay AOFAS, nihai OMAS, radyografik parametreler (tibiofibular clear space [TFCS], tibiofibular overlap [TFO], medial clear space [MCS]) ve komplikasyonlar olarak belirlendi. Ameliyat öncesi ve sonrası AP, mortis ve lateral grafiler standart protokolle çekildi. Medyan takip 14 [12–19] aydı. Etki büyüklükleri ve %95 güven aralıkları p-değerleriyle birlikte raporlandı.
Bulgular: TFCS, TFO ve MCS her iki grupta ameliyat sonrasında anlamlı biçimde iyileşti (tümü p<0,001). 3. ay AOFAS, sütür-buton lehine daha yüksekti (75’e karşı 70; p=0,009). 12. ay AOFAS ve nihai OMAS gruplar arasında benzerdi (p=0,161 ve p=0,090). Sütür-buton grubunun daha genç olması (p=0,008) ve 81: 25 örneklem dengesizliği nedensellik yorumunu sınırlayabilir; komplikasyon oranları düşük ve benzerdir.
Sonuç: Her iki yöntem uzun dönemde tatmin edici fonksiyonel ve radyografik sonuçlar sunmuştur. Sütür-butonun erken dönemde olası fonksiyonel üstünlüğü, başlangıç farklılıkları ve potansiyel karıştırıcılar nedeniyle temkinli yorumlanmalıdır. Bulgular, standart rehabilitasyon altında prospektif randomize çalışmaların gerekliliğini desteklemektedir.

Anahtar Kelimeler: ayak bileği sindesmozu, sütür-buton, sindesmotic vida, AOFAS, OMAS