Ulus Travma Acil Cerrahi Derg: 25 (1)
Volume: 25  Issue: 1 - January 2019
Hide Abstracts | << Back
EDITORIAL
1.Editorial
Recep Güloğlu, Kaya Sarıbeyoğlu, M. Mahir Özmen, Hakan Yanar
Pages IX - X

RESEARCH ARTICLE
2.Effects of alpha-tocopherol on acute pancreatitis in rats
Halit Özgül, Cihad Tatar, Bahri Özer, Hüsnü Aydın, Soner Sarı, Songül Peltek Özer
PMID: 30742296  doi: 10.5505/tjtes.2018.30413  Pages 1 - 6
AMAÇ: Akut pankreatit, teknolojideki tüm gelişmelere rağmen morbiditesi ve mortalitesi yüksek bir hastalıktır. Akut pankreatitte mortalite oranı tüm hastalar için %10 iken, bu oran enfekte olmuş nekrotizan pankreatitli hastalarda yaklaşık olarak %35’tir. Biz, bu çalışmada öncelikle sıçanlarda akut pankreatit oluşturmayı, alfa tokoferol tedavi protokolünü denemeyi ve sonuçları biyokimyasal ve histopatolojik olarak ortaya koymayı amaçladık.
GEREÇ VE YÖNTEM: Çalışmada 24 adet erkek sıçan kullanıldı. Grup 1: Kontrol grubu olarak sekiz sıçana birer saatlik arayla altı kez toplam 80 mikrogram/kg (cerulein ile eş hacimli) serum fizyolojik subkutan enjekte edildi. Grup 2: Sekiz sıçana birer saat ara ile altı kez toplam 80 ug/kg cerulein subkutan enjekte edildi. Grup 3: Sekiz sıçana birer saat ara ile toplam 80 mikrogram/kg cerulein ve birer saat arayla iki kez 30 mg/kg alfa-tokoferol intraperitoneal enjekte edildi.
BULGULAR: Ortalama Schoenberg skoru, serum amilaz, lipaz ve NGAL seviyeleri Grup 2’de Grup 1’e göre istatistiksel olarak anlamlı derecede yüsekti. Ortalama Schoenberg skoru, serum amilaz ve lipaz seviyeleri Grup 3’de Grup 2’ye göre istatistiksel olarak anlamlı derecede düşüktü.
TARTIŞMA: Cerulein ile oluşturulan pankreatit modelinde pankreatitin üzerine olan etkisini incelemek amacıyla 30 mg/kg alfa-tokoferol intraperitoneal olarak uygulandı. Alfa-tokoferolün pankres dokusu üzerine tedavi edici etkisi olabileceğini düşünmekteyiz.
BACKGROUND: Acute pancreatitis is a disease with high morbidity and mortality, despite all the advances in technology. The overall mortality rate of acute pancreatitis is 10%, whereas the mortality rate in infected necrotizing pancreatitis is approximately 35%. In this study, we aimed to establish acute pancreatitis in rats in order to try out the alpha-tocopherol treatment protocol and to reveal the results biochemically and histopathologically.
METHODS: Twenty-four male male Sprague–Dawley rats weighing between 300 and 350 g were used in the study. In Group 1, 80 µg/kg of normal saline was subcutaneously injected into eight rats; in Group 2, 80 µg/kg of cerulein was subcutaneously injected into eight rats; and in Group 3, 80 µg/kg of cerulein was subcutaneously injected into eight rats. In addition, 30 mg/kg of alpha-tocopherol was intraperitoneally injected into eight rats.
RESULTS: The mean Schoenberg score, serum amylase, and lipase and Neutrophil Gelatinase-Associated Lipocalin (NGAL) levels were statistically significantly higher in Group 2 than in Group 1. The mean Schoenberg score and serum amylase and lipase levels were statistically significantly lower in Group 3 than in Group 2.
CONCLUSION: In this experimental study rat model of cerulein-induced acute pancreatitis, 30 mg/kg of alpha-tocopherol was injected intraperitoneally to examine its effect on pancreatitis. The improvement was observed in the histopathological examination of pancreatic tissues. We think that alpha-tocopherol may have a therapeutic effect on pancreatic tissue.

3.Effect of curcumin on lung injury induced by skeletal muscle ischemia/reperfusion in rats
Hamed Ashrafzadeh Takhtfooladi, Mohammad Ashrafzadeh Takhtfooladi
PMID: 30742297  doi: 10.5505/tjtes.2018.83616  Pages 7 - 11
BACKGROUND: The aim of the present study was to investigate the effects of curcumin on lung damage following ischemia/reperfusion (I/R) injury after hind limb ligation.
METHODS: Forty Wistar rats were divided into four groups: sham (G1), I/R (G2), curcumin plus sham (G3), and curcumin plus I/R (G4). Curcumin was administered (200 mg/kg) daily for 2 weeks before the study. I/R was induced by placement of rubber tourniquets at the greater trochanters for 2 h, followed by reperfusion for 4 h.
RESULTS: Curcumin pretreatment had significantly lower level of malondialdehydes and higher level of superoxide dismutase in the lung tissues (p<0.05) than the I/R group. Glutathione peroxidase activity was not significantly different among the groups (p>0.05). I/R caused severe histopathological injury (p<0.05), including inflammatory cell infiltration and intra-alveolar hemorrhage.
CONCLUSION: These results suggest that curcumin pretreatment has protective effects against lung injury induced by muscle I/R.

CLINICAL ARTICLE
4.Is it beneficial to use clinical scoring systems for acute appendicitis in adults?
Emin Köse, Mustafa Hasbahçeci, Mehmet Can Aydın, Canberk Toy, Tuba Saydam, Ayhan Özsoy, Servet Rüştü Karahan
PMID: 30742281  doi: 10.5505/tjtes.2018.22378  Pages 12 - 19
AMAÇ: Klinik skorlama sistemleri, son yıllarda negatif apandektomiyi azaltmak için kullanılmaktadır. Bununla birlikte, bu sistemlerin kullanımı, teşhis doğruluğundaki farklılıklardan dolayı sorgulanmaktadır. Bu ileriye yönelik çalışmada akut apandisit tanısında daha önce tanımlanan tüm değişkenlerin bir kombinasyonu kullanılarak yeni bir klinik skorlama sistemi geliştirilmesi amaçlanmıştır.
GEREÇ VE YÖNTEM: Aralık 2016 ile Nisan 2017 arasında akut apandisit için acil apandisit ameliyatı yapılan ardışık hastalar ileriye dönük olarak çalışmaya dahil edildi. Hastaların ilk başvurusu esnasında, daha önce kullanılan klinik skorlama sistemlerinden alınan değişkenleri içeren hazır bir anket uygulandı. Histopatolojik analiz ana sonuç değişkeni olarak kabul edildi. Histopatolojik olarak akut apandisit bulgusu olmayan hastalar negatif appendektomi olarak tanımlandı. Tüm değişkenlerin akut apandisit ile olan ilişkilerini belirlemek için istatistiksel değerlendirme yapıldı. Nümerik değişkenlerin kestirim (cut-off) değerlerini belirlemek için ROC ve AUC analizleri yapıldı.
BULGULAR: Ortalama yaşları 30.8±12.8 yıl ve negatif apendektomi oranı %5.5 olan 200 hasta çalışmaya dahil edildi. 11.05/mm3’den daha yüksek lökosit sayısı ve %71.2’den daha yüksek nötrofil oranı dışında diğer değişkenler ile histopatolojik olarak kanıtlanmış akut apandisit arasında anlamlı bir ilişki gösterilemedi (sırasıyla, p=0.003 ve p=0.015).
TARTIŞMA: Bu çalışmada elde edilen bulgular, skorlama sistemlerinin geliştirilmesinin ve/veya kullanılmasının akut apandisitin tanısal doğruluğunu anlamlı bir şekilde iyileştirmediğini göstermektedir.
BACKGROUND: Clinical scoring systems have been used to reduce negative appendectomy rate for several decades. However, the use of these systems has been questioned due to differences in their diagnostic accuracies. The aim of this prospective study was to develop a new clinical scoring system using a combination of all previously described variables for the diagnosis of acute appendicitis (AA).
METHODS: Consecutive patients who underwent emergency appendectomy for AA between December 2016 and April 2017 were prospectively included in the study. During admission, a prepared questionnaire including variables obtained from the previously used clinical scoring systems was administered. Histopathological analysis was regarded as the main outcome. Patients with no histopathological evidence of AA were defined as negative appendectomy. All variables were analyzed separately to assess their association with AA. A receiver operating characteristic curve with area under curve analysis was performed to obtain the cut-off values for numerical variables.
RESULTS: There were 200 patients with a mean age of 30.8±12.8 years with a negative appendectomy rate of 5.5%. There was no significant association between the variables and the detection of histologically proven AA except increased white blood cell count >11.05/mm3 and proportion of the polymorphonuclear leukocytes >71.2% (p=0.003 and p=0.015, respectively).
CONCLUSION: The present study shows that the development and/or use of scoring systems does not significantly improve the diagnostic accuracy of AA.

5.First step toward a better trauma management: Initial results of the Northern Izmir Trauma Registry System for children
Mustafa Onur Öztan, Murat Anıl, Ayşe Berna Anıl, Demet Yaldız, İlhan Uz, Ali Turgut, Işıl Köse, Kerim Acar, Turhan Sofuoğlu, Gökhan Akbulut
PMID: 30742282  doi: 10.5505/tjtes.2018.82780  Pages 20 - 28
BACKGROUND: Trauma is an important health problem in children, and improvement in trauma care on the national level is possible only through the knowledge gathered from trauma registry systems. This information is not available in our country, because there is no current trauma registry system in the hospitals. Our aim in this paper is to explain the trauma registry system we have developed and to present the first year’s data.
METHODS: The planned trauma registry system was integrated into the emergency department registry system of 14 hospitals in the Izmir province. The data of pediatric patients with multiple trauma have been recorded automatically through the registry system. Demographics, vital signs, mechanism, the type of trauma, anatomical region, Injury Severity Score (ISS), Pediatric Trauma Score (PTS), Glasgow Coma Scale (GCS) score, the length of hospital stay, and the need for blood transfusion/endotracheal intubation/surgery/hospitalization were evaluated by the patient transfer status and outcome.
RESULTS: At the end of one year, a total of 356 pediatric major trauma patients were included in the study. The most common type of trauma was blunt trauma (91.9%), and the most common mechanism was vehicle-related traffic accident (28.1%). In the group with the Glasgow Outcome Scale ≤3; the age was greater, ISS was higher, and PTS was lower. Motorcycle accidents, sports injuries, and penetrating injuries were more frequent in this group. All scores were significantly different between direct and transferred patients. The referral time to the hospital of the transferred patients was longer than directly admitted patients, but the results were not different.
CONCLUSION: Pediatric major trauma is an important cause of mortality and morbidity, and our trauma registry system, which is a successful example abroad, is insufficient in our country. We hope that the trauma registry system we planned and the pilot application we started will be expanded to include other hospitals throughout the country with the aim of developing a national registry system.
Background: Trauma is an important health problem in children, and improvement in national trauma care is only possible through the knowledge gathered from trauma registry systems. This information is not available in our country, because there is no current trauma registry system at the hospitals. Our aim is to explain the trauma registry system we have developed and present the first year's data.
Methods: The planned trauma registry system was integrated into the emergency department registry system of 14 hospitals in Izmir province. The data of pediatric multiple trauma patients have been recorded automatically through the registry system. Demographics, vital signs, mechanism, type of trauma, anatomical region, ISS, PTS, GCS, length of hospital stay and need for blood transfusion/endotracheal intubation/surgery/hospitalization were evaluated by patient transfer status and outcome.
Results: At the end of one year, a total of 356 pediatric major trauma patients were included in the study. The most common type of trauma was blunt trauma (91.9%) and the mechanism was vehicle-related traffic accidents (28.1%). In the group with the worse outcome than the Glasgow outcome score, age was greater, ISS was higher and PTS was lower. Motorcycle accidents, sports injuries, and penetrating injuries were more frequent in this group. All the scales were significantly different between direct and transferred patients. The referral time to the hospital of the transferred patients were longer than directly admitted patients, but the results were not different.
Conclusion: Pediatric major trauma is an important cause of mortality and morbidity, and our trauma registry system, which is a successful example abroad, is not enough in the country. We hope that the trauma registry system we planned and started the pilot application will be expanded to include other hospitals throughout the country with the aim of developing a national registry system.
Key words: Pediatric trauma, major trauma, trauma registry, trauma system

6.Incidence, etiology, and patterns of maxillofacial traumas in Syrian patients in Hatay, Turkey: A 3 year retrospective study
Cengiz Arlı, Mustafa Özkan, Ali Karakuş
PMID: 30742283  doi: 10.5505/tjtes.2018.16243  Pages 29 - 33
AMAÇ: Bu çalışmada Suriye’deki sivil savaş sırasında hastanemize getirilen maksillofasial travmalı olguların demografik, klinik özellikleri, tedavileri ve maliyetlerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.
GEREÇ VE YÖNTEM: Maksillofasial travmalı 80 olgu çalışmaya dahil edildi. Ek patolojisi olan olgular çalışma dışı bırakıldı. Olgular demografik ve klinik özellikleri, Injury Severity Score (ISS), Glaskow Koma Skoru (GKS), uygulanan tedaviler, maliyetleri ve sonuçları açısından incelendi.
BULGULAR: Olguların 76’sı (%95) erkek, dördü (%5) kadın, yaş ortalamaları 29.05±9.97 (13–56) idi. Suriye savaş yaralıları %90.0 (n=72) oranında idi. En sık travma oluş mekanizması ateşli silah yaralanması 72 (%90.0) idi. En sık lezyonun mandibula kırığı (n=48, %60.0) olduğu saptandı. ISS değeri tüm hastalarda şiddetli travma değeri olan 16’nın altında bulundu. GKS değeri dört (%5) hastada 8–12, 76 (%95) hastada 15 olarak tespit edildi. Kırık sonrası tespit, redüksiyon ve greft-flep uygulamaları (n=12, %15) en sık yapılan tedavi uygulamaları idi. Ortalama yatış süresi 15.27±13.0 (2–60 gün) idi. Tüm olgular taburcu edildi. Olguların maliyeti ortalama 5581.55±56.3 (772–18697 TL) veya 1.251.24±14.2 (173–4.192 dolar) olarak bulundu. Travma skoru (p=0.004, r=-0.616), hastanede kalış süresi (p<0.001, r=+0.729) ve maliyet arasında önemli derecede uyumluluk vardı.
TARTIŞMA: Suriye savaşı sırasında görülen maksillofasial travmalı olgularda ateşli silah yaralanmalı mandibula kırıklı genç erkekler en sık görülen gruptu. Komşu ülke Suriye’deki savaş nedeniyle hastane yoğunluk ve maliyetinin arttığı belirlendi.
BACKGROUND: This study aimed to assess the demographics, clinical features, and treatment costs of maxillofacial trauma cases referred to our hospital during the Syrian civil war.
METHODS: The study included 80 cases of maxillofacial trauma. Patients with additional pathologies were excluded from the study. The patients were examined with respect to their demographics and clinical characteristics, Injury Severity Score (ISS), Glasgow Coma Score (GCS), treatments applied, costs, and outcomes.
RESULTS: A total of 80 patients included 76 (95%) males and 4 (5%) females, with the mean age of 29.05±9.97 years (range, 13–56 years), and 72 (90%) of them were Syrians injured in the war. The most common mechanism of trauma was the firearms injury in 72 (90%) cases, and the most frequently seen lesion was the mandible fracture (n=48, 60%). The ISS of all the patients was <16, as a severe trauma score. The GCS value was 8–12 in 4 (5%) patients, and 15 in 76 (95%). The most common treatment applied were the reduction and fixation, and graft-flap following fracture (n=12, 15%). The mean duration of hospitalization was 15.27±13.0 days (range, 2–60 days). All patients were discharged from hospital. The mean cost per case was calculated as 5,581.55±56.3 Turkish Lira (range, 772–18,697 TL) or 1,251.24±14.2 US Dollars (US$173–4,192). There was a significant correlation between the costs and the length of hospitalization (p<0.001, r=+0.729) and trauma scores (p=0.004, r=−0.616).
CONCLUSION: Firearms-injured young males with mandible fractures were the most common group of maxillofacial trauma cases seen during the Syrian war. The intensity of patients and the cost of the hospital stay have significantly increased because of the ongoing conflict in the neighboring country of Syria.

7.Do the stump knotting technique and specimen retrieval method effect morbidity in laparoscopic appendectomy?
Cihan Agalar, Serhan Derici, Ali Durubey Çevlik, Süleyman Özkan Aksoy, Tufan Egeli, Nilay Boztaş, Mücahit Özbilgin, Sülen Sarıoğlu, Tarkan Ünek
PMID: 30742284  doi: 10.5505/tjtes.2018.90382  Pages 34 - 38
AMAÇ: Güdük kapatılması laparoskopik apendektominin (LA) en önemli aşaması olarak görülmektedir. Güdüğün dikiş ile kapatılması maliyet açısından en etkin yöntemdir. LA sonrası yara yeri enfeksiyonu gelişmesi için tanımlanmış risk faktörü, trocar giriş alanının inflame apendiks ile kontamine olmasıdır. Bu çalışmanın amacı apendiks güdüğü kapatılmasında tek-çift bağlama teknikleri ve spesimen çıkarma yöntemlerinin karşılaştırılmasıdır.
GEREÇ VE YÖNTEM: Ocak 2015 ve Ocak 2017 tarihleri arasında ameliyat edilen hastalara ait bilgiler ileriye dönük olarak doldurulan veritabanının geriye dönük olarak incelenmesi ile elde edildi. Tek-çift bağlama teknikleri, spesimen çıkarma yöntemleri, ameliyat süresi, hastane kalış süresi, perioperative ameliyat sonrası komplikasyonlar karşılaştırıldı.
BULGULAR: Yüz otuz dört hastada (%63) ekstracorporeal çift bağlama, 79 hastada (%37) ekstracorporeal tek bağlama ile güdük kapatıldı. İki grupta ameliyat süreleri arasında fark saptanmadı (p=0.97). Hiçbir hastada güdük kaçağı gelişmedi. Üç hastada (%1.4) intraabdominal apse gelişti. Yüz bir hastada (%47) apendiks direkt yöntemle çıkarıldı, 112 hastada (%53) ise spesimen torbası kullanıldı. Beş hastada yara enfeksiyonu gelişti (%2.3), bu beş hastanın tümünde spesimen torbası kullanılmamıştı (p=0.02).
TARTIŞMA: Tek veya çift bağlama, güvenli ve uygun maliyetli güdük kapatma yöntemi olarak tanımlanabilir. Spesimen torbası kullanımı ile yara yeri enfeksiyonu gelişme riski azaltılabilir.
BACKGROUND: Stump closure is the most important part of a laparoscopic appendectomy (LA). Closing the appendix base with knot tying is the most cost-effective method. The defined risk factor for surgical site infection (SSI) after LA is the contamination of trocar entry area by inflamed appendicitis. This study aims to compare the single and double knot technique for stump control and specimen removal methods in LA.
METHODS: The data of patients who underwent LA between January 2015 and January 2017 were obtained from prospectively collected database. Single and double knot technique, specimen removal method, operation duration, hospital stay, and perioperative–postoperative complications were compared.
RESULTS: Extracorporeal double knot was used in 134 patients (63%), and single knot was used in 79 patients (37%). There was no difference between operation duration in the two groups (p=0.97). No stump leakage was observed in any patient. Intraabdominal abscess developed in three patients (1.4%). Appendix was removed from the abdomen directly in 101 patients (47%) and using specimen retrieval bag in 112 (53%). SSI developed in five patients (2.3%), and appendices of all of these five patients were removed from abdomen without using specimen retrieval bag. No SSI was detected in the group that used the specimen retrieval bag (p=0.02).
CONCLUSION: Single or double knot(s) tying can be defined as safe and cost-effective stump closure method. The risk of developing SSI can be reduced using specimen retrieval bag.

8.A 4-year single-center experience in the management of esophageal perforation
Serkan Sarı, Hasan Bektaş, Kıvılcım Ulusan, Burak Koçak, Bünyamin Gürbulak, Şükrü Çolak, Ekrem Çakar, Melis Baykara Ulusan
PMID: 30742285  doi: 10.5505/tjtes.2018.79484  Pages 39 - 45
AMAÇ: Özofagus perforasyonu (ÖP), hızlı tanı ve tedavi gerektiren, yaşamı tehdit eden acil cerrahi bir durumdur. Nadir görülmesi tanı ve tedavi seçeneklerini sınırlamaktadır. Bu amaçla bazı skorlama sistemleri önerilse de tüm hastalarda uygulanamamaktadır. Son yıllarda ÖP tedavisinde non-operatif seçenekler operatif yöntemlere göre daha ön plana çıkmaktadır. Bu çalışmanın amacı ÖP olan hastalarına uygulanan tedavi yöntemlerini ve bunların sonuçlarını değerlendirmektir.
GEREÇ VE YÖNTEM: Kliniğimizde 2013 ve 2017 yılları arasında ÖP nedeniyle tedavi gören 13 hasta geriye dönük olarak değerlendirildi. Pitsburg şiddet skorlaması (PŞS), Sistemik kondisyon sınıflaması (SKS), Clavien-Dindo sınıflaması (KDS) tanımlandı ve tedavi yöntemleri incelendi. Bu parametrelerin morbidite ve mortaliteyle olan ilişkileri Fisher tam olasılık testi ve çift serili korelasyon testi ile değerlendirildi.
BULGULAR: Çalışmaya toplamda 13 hasta (6 erkek, 7 kadın; ortanca yaş 64 yıl) dahil edildi. On hastada non-operatif tedavi seçenekleri uygulanırken, üç hastaya cerrahi prosedürler uygulandı. Non-operatif tedavi seçenekleri uygulanan 10 hastadan ikisine sonrasında ek cerrahi prosedür uygulandı. Pitsburg şiddet skorlaması, SKS, KDS skoru, hastanede kalış süresi, tanıya kadar geçen süre, hipotansiyon varlığı ve şok mortalite ile koreleydi (p<0.05). Pitsburg şiddet skorlaması, KDS skoru ve yoğun bakım ünitesinde kalım morbidite ile güçlü korelasyon göstermekteydi (p<0.05). Non-operatif ve operatif grup arasında mortalite ve morbidite açısından anlamlı fark izlenmedi.
TARTIŞMA: Skorlama sistemleri hastalığın şiddetini belirlemede yardımcı olsa da tedavi seçeneklerini belirlemede yetersiz kalmaktadır. Erken tanı ve tedavi hastalığın yönetiminde en önemli unsurdur. Operatif ve non-operatif prosedürlerin birbirine üstünlüğü yoktur. Fakat bu yöntemleri birbirlerinin tamamlayıcısı olarak kullanmak hastalar açısından daha faydalı olacaktır.
BACKGROUND: Esophageal perforation (EP) is a lethal surgical emergency that needs to be diagnosed and treated immediately. Diagnosis and treatment options for EP are limited due to its lower incidence. There are scoring systems proposed for this purpose; however, they cannot be applied to every patient. The recent trend in the treatment of EP is toward the non-operative approach over the surgical treatment methods. The purpose of the present study was to evaluate our treatment methods and outcomes in patients with EP.
METHODS: Thirteen patients with EP treated in our clinic between 2013 and 2017 were retrospectively reviewed. The Pittsburgh Perforation Severity Score (PSS), systemic condition status, and Clavien–Dindo Classification (CDC) score were assessed, and treatment methods were reviewed. Their effects on morbidity and mortality were examined using Fisher’s exact test and biserial correlation test.
RESULTS: A total of 13 patients (six males and seven females; median age 64 years) were included in the study. Ten patients were managed non-operative, and three were treated surgically. Of the 10 patients, two had additional surgery after non-operative management. The PSS, systemic condition status, CDC score, duration of stay in the hospital, time to diagnosis, presence of hypotension, and being in shock were strongly correlated with mortality (p<0.05). The PSS, CDC score, and stay in the intensive care unit were strongly correlated with morbidity (p<0.05). The comparison between the non-operative and operative groups did not yield a statistically significant difference in mortality and morbidity.
CONCLUSION: Even if the scoring systems help to understand the severity of the condition, they are inadequate to determine the treatment option. Early diagnosis and treatment are the most important steps in management. Operative and non-operative treatment options are not superior to each other, but their complementary use will be more beneficial for the patients.

9.Prognostic evaluation of cases with thoracic trauma admitted to the intensive care unit: 10-year clinical outcomes
Mehtap Pehlivanlar Küçük, Ahmet Oğuzhan Küçük, İskender Aksoy, Davut Aydın, Fatma Ülger
PMID: 30742286  doi: 10.5505/tjtes.2018.97345  Pages 46 - 54
AMAÇ: Çoklu travmalar ülkemizde ve dünyada özellikle genç erişkinlerin ölüm nedenlerinin başında gelmektedir. Bu çalışmanın amacı yoğun bakımlarda takip edilmekte olan izole ya da diğer organ yaralanmaları ile birlikte olan toraks travmalı olgularda mortalite için bağımsız prognostik faktörlerinin predikte edilmesidir.
GEREÇ VE YÖNTEM: Bu çalışmada, 2007–2016 yılları arasında yoğun bakım ünitemizde takip edilmiş olan toraks travmalı hastaların verileri geriye dönük olarak incelendi. Bu yıllar içerisinde yoğun bakım hasta kayıt sisteminde yer alan 8063 hasta arasından verilerine sağlıklı bir şekilde ulaşılan 616 toraks travma hastası saptandı. On sekiz yaş altı olgular dışlanarak kalan 564 hasta çalışma grubu hastası olarak belirlendi.
BULGULAR: Çalışmaya alınan 8063 hastanın 616’sında (%7.6) toraks travması saptandı. Çalışma kriterlerini sağlayan 564 çalışma grubu hastasının yaş ortalaması medyan (min-maks) 43 (18–87) idi. Hastaların 159’u (%28.1) mortalite ile sonlanırken 405’i (%71.8) yoğun bakım ünitesinden taburcu edildi. Travma ve Yaralanma Şiddeti Skoru’nun (TRISS) mortalite takibi için, AUC değeri: 0.922 (%95 CI: 0.899–0.946) idi. ROC analizine göre mortalite gelişme olasılığı için TRISS skoru 59.93 sınır kabul edildiğinde (Sensitivite; 0.88, Spesifisite: 0.87) olarak tespit edildi. Multivaryant lojistik regresyon analizinde mortaliteyi ön görmede her bir yaş artış mortalitede 1.025 kat, santral sinir sistemi travması varlığı mortalitede 2.147 kat, pulmoner kontüzyo varlığı mortalitede 1.752 kat artışla ilişkiliydi.
TARTIŞMA: Bu çalışmanın sonuçları ile toraks travma hastalarında ileri yaş, pulmoner kontüzyon ve eşlik eden santral sinir sistemi travması yoğun bakım mortalitesini göstermede bağımsız birer risk faktörü olarak tanımlanmıştır. Travma hastalarında en güncel skorlama sistemlerinden olan TRISS skoru da bu non-invaziv yaklaşımımızı desteklemektedir.
BACKGROUND: Multiple traumas are a leading cause of mortality among young adults worldwide. Thoracic trauma causes approximately 25% of all trauma-associated deaths. This study aims to determine the independent prognostic factors of mortality in cases with thoracic trauma (isolated or with accompanying organ injuries) who were admitted to the intensive care unit (ICU).
METHODS: We retrospectively reviewed data from patients with thoracic trauma who were admitted to our ICU between 2007 and 2016. After excluding pediatric patients (aged <18 years), the study sample included 564 cases. From the records, we collected the patients’ demographical data, comorbid diseases, primary trauma as an indication for ICU admission, other traumas accompanying thoracic trauma, type of thoracic injury, and therapeutic interventions. The study sample was divided into two subsets: survival and non-survival groups. These two groups were compared with regards to first ICU day laboratory results and intensive care scores, mechanical ventilation times, and ICU stay lengths.
RESULTS: Of the 8063 patients admitted to the ICU between 2007 and 2016, 616 (7.6%) had thoracic trauma. The median age (min–max) of the 564 patients eligible for this study was 43 (18–87) years. Mortality occurred in 159 (28.1%) cases, while 405 (71.8%) were discharged from the ICU. Multivariate regression analyses were also performed, in which every increment in age was associated with a 1.025-fold increase in the odds of mortality due to thoracic trauma. Additionally, the presence of central nervous system (CNS) trauma was associated with a 2.147-fold increase, and the presence of pulmonary contusion was associated with a 1.752-fold increase.
CONCLUSION: Results of this study indicate that advanced age, the presence of pulmonary contusion, and accompanying CNS trauma are independent predictors of mortality in patients with thoracic trauma in the ICU. Our non-invasive approach is further supported by the trauma and injury severity score (TRISS) scoring system, which is one of the latest scoring systems used in trauma cases.

10.Relationship between the albumin level and the anesthesia method and the effect on clinical course in patients with major burns
Müge Çakırca, İsa Sözen, Gülsüm Tozlu Bindal, Mustafa Baydar, Ahmet Çınar Yastı
PMID: 30742287  doi: 10.5505/tjtes.2018.71278  Pages 55 - 59
AMAÇ: Yanık şokunda, kapiller permabilitedeki masif artış sebebiyle albümin ve intravasküler sıvı hızlıca ekstravasküler alana yer değiştirir. Bu nedenle hipoalbüminemi majör yanıklarda erken ve uzamış bir bulgu olarak karşımıza çıkar. Hipoalbüminemi çeşitli sorunlara yol açmaktadır. Bu çalışmada, majör yanıklı hastaların ameliyat öncesi dönem albümin düzeylerinin ameliyattaki morbidite ve mortaliteye etkisi araştırıldı.
GEREÇ VE YÖNTEM: Hastanemizde 2011–2013 yılları arasında majör yanık nedeniyle ameliyat olmuş 61 hastanın demografik verileri, ameliyat öncesi albümin düzeyleri, ameliyat kayıtları ve servis takipleri incelendi. Ameliyat sırasında komplikasyonlar; hipotansiyon, bradikardi, satürasyon düşüklüğü, metabolik asidoz, idrar çıkımında azalma, hiperglisemi olarak kaydedildi. Ameliyat sonrası komplikasyonlar; entübasyon ve mekanik ventilatöre bağlanma, sepsis, ARDS, akut böbrek yetersizliği, trakeotomi, kanama, arrest, pnömoni, idrar yolu enfeksiyonu, doku enfeksiyon, konjektif kalp yetersizliği, plevral efüzyon olarak kaydedildi.
BULGULAR: Albümin düzeyi 2 gr/dL değerinin altında ve üstünde olan hastalar arasında ameliyat esnasında komplikasyonlar sırasıyla 31.4 ve 20.8; ameliyat sonrası komplikasyonlar %60.0 ve %51.5; mortalite oranları %40 ve %25.8 olarak bulunmuştur (p=0.148; p=0.251; p=0.85). Ameliyat sonrası morbiditeyi etkileyen ameliyat öncesi albümin düzeyi için, albümin (g/dL) değerinde ≥2.3’ün kesim noktası olduğu bulunmuştur (AUC=0.587, p<0.001, %95 GA: 0.476–0.699, cut-off albumin ≥2.3).
TARTIŞMA: Majör yanıklı hastalarda, albümin uygulaması, zamanı ve dozu konusunda görüş birliği oluşturulamamıştır. Yoğun bakım literatüründe albümin verilenlerde mortalite ve morbiditenin arttığını gösteren yayınlar olmakla beraber, olumlu katkısı olduğunu destekleyen yayınlar vardır. Majör yanıklı hastalarda hipoalbüminemi konusunda yardımcı bir rehber elde edilememiştir. Bu çalışmada, albümin düzeyinin 2 gr/dL seviyesinin altında veya üstünde olması perioperatif morbidite ve mortalitede bir değişikliğe sebep olmamıştır.
BACKGROUND: Due to a massive increase in capillary permeability during the state of shock caused by burns, albumin and intravascular fluid rapidly move to the extravascular areas. Therefore, hypoalbuminemia is seen as an early and prolonged finding in major burns. Hypoalbuminemia leads to various problems. The aim of this study was to investigate the effect of the preoperative albumin level on perioperative morbidity and mortality in patients with major burns.
METHODS: Demographic data, preoperative albumin levels, surgical records, and clinical follow-up records of a total of 61 patients who underwent surgery for major burns in our hospital for the last 2 years were examined. Intraoperative complications were recorded, such as hypotension, bradycardia, low saturation, metabolic acidosis, reduced urine output, and hyperglycemia. Postoperative complications were recorded as intubation and the use of mechanical ventilator, sepsis, ARDS, acute renal failure, tracheotomy, hemorrhage, arrest, pneumonia, urinary tract infection, tissue infection, congestive heart failure, and pleural effusion.
RESULTS: In patients with albumin levels measured as <2 gr/dL and >2 gr/dL, intraoperative complications were determined at the rates of 31.4% and 20.8%, respectively, postoperative complications at 60.0% and 51.5%, respectively, and mortality rates at 40% and 25.8%, respectively (p=0.148, p=0.251, p=0.85, respectively). The cut-off point for the preoperative albumin level affecting postoperative morbidity was determined as ≥2.3 gr/dL (Area Under Curve=0.587; p<0.001; 95% Confidence Interval, 0.476–0.699; Cut-Off Albumin, ≥2.3).
CONCLUSION: There is as yet no consensus on the time and dosage of the delivery of albumin in patients with major burns. Although there are studies in the literature that have shown increased morbidity and mortality rates in individuals given albumin in the intensive care, there are also reports supporting the finding that it makes a positive contribution. No useful guidelines have been obtained on the subject of hypoalbuminemia in patients with major burns. The results of this study showed that the albumin level above or below 2 gr/dL did not create any change in perioperative morbidity and mortality; however, the preoperative level above 2.3 gr/dL was the cut-off value for morbidity.

11.Complicated or not complicated: Stoma site marking before emergency abdominal surgery
Ali Fuat Kaan Gök, Ilker Özgür, Meral Altunsoy, Muhammed Zübeyr Üçüncü, Adem Bayraktar, Mehmet Türker Bulut, Metin Keskin
PMID: 30742288  doi: 10.14744/tjtes.2019.48482  Pages 60 - 65
AMAÇ: Stoma bölgesinin ameliyat öncesi işaretlenmesi stomada problem olma olasılığını azaltır ve ameliyat sonrası dönemde hastaların yaşam kalitesini arttırır. Bu prosedür için en iyi uygulayıcılar ostomi hemşireleri ve kolorektal cerrahlardır, çünkü eğitim programları sırasında stoma tedavisi alırlar. Bu çalışmada, stoma oluşturulan hastalarda (elektif veya acil) ameliyat öncesi stoma yeri işaretlemesi yapılan ve yapılmayan hastalar arasındaki stoma problemi oranını ve ameliyat sonrası yaşam kalitesini karşılaştırmayı amaçladık. Ayrıca cerrahi asistanlarının nöbet şartlarında stoma oluşturma konusundaki yaklaşım ve davranışlarını değerlendirdik.
GEREÇ VE YÖNTEM: Ocak 2012–Aralık 2013 tarihleri arasında gastrointestinal cerrahi geçiren hastalar değerlendirildi. Ameliyat sonrası stoma oluşturulan toplam 116 hasta ameliyat sonrası dönemde stoma tedavisi hemşiresi tarafından takip edildi ve bu çalışmaya alındı. Ayrıca asistanlara stoma oluşturma ve stoma bakımı hakkındaki bilgilerini değerlendirmek üzere bir anket yapıldı.
BULGULAR: Yüz on altı hastanın 67’si (%58) erkekti. Ortanca yaş 57±16 yıldı (dağılım 17–87). On altı hastada (%14) beden kitle indeksi 30 kg/m2’nin üzerinde tespit edildi. Ameliyat nedeni 93 hastada (%80) malign hastalık idi. Doksan yedi hasta (%84) elektif olarak ameliyat edildi. Ameliyat öncesi stoma işareti 72 hastaya (%62) yapıldı. Stoma 87 hastada (%75) ileostomi idi. Stoma ile ilgili komplikasyonlar 40 hastada (%35) gözlendi. Acil cerrahi (p=0.020), ameliyat öncesi stoma işaretlenmesi (p=0.000), adjuvan tedavi (p=0.004) ve stoma bakımını yapan kişi ya da kişiler (hastanın kendisi veya akrabaları) (p=0.05) stomaya bağlı komplikasyonlarla ilişkiliydi. Lojistik regresyon analizinde sadece cerrahi tip (acil veya elektif), ameliyat öncesi stoma işaretlemesi ve stoma bakımını yapan kişinin stomaya bağlı komplikasyonları arttırdığını ortaya koydu.
TARTIŞMA: Stoma yerinin ameliyattan önce işaretlenmesi, stomaya bağlı komplikasyon riskini azaltır ve hastaların yaşam kalitesini olumlu yönde etkiler. Çok değişkenli analiz, stoma bölgesini ameliyattan önce işaretlemenin, acil bir durumda veya elektif bir ameliyatta yapılmasına rağmen stomaya bağlı komplikasyonları değiştirebilecek tek faktör olduğunu göstermektedir. Cerrahların profesyonel kariyerleri sırasında her zaman stoma prosedürü ile karşılaşacakları ve stoma terapi hemşiresi ile çalışma fırsatlarına her zaman sahip olamayacakları göz önüne alındığında, asistanlık eğitimi sırasında stoma bakım eğitimi verilmeli ve teşvik edilmelidir. Nöbetlerde tüm potansiyel stoma vakalarının ameliyat öncesi stoma lokalizasyonunun belirlenmesi için asistanlar teşvik edilmelidirler.
BACKGROUND: Marking a stoma site preoperatively decreases the possibility of experiencing later stoma-related problems and improves the quality of life of patients in the postoperative period. Those best equipped to perform this procedure are ostomy nurses and colorectal surgeons, as they receive the stoma therapy education during their training programs. The aim of this study was to compare the rate of stoma problems and quality of life of patients who underwent an operation that included stoma creation (elective or urgent) with and without preoperative stoma siting. The approach and behavior of surgical residents regarding stoma creation was also assessed.
METHODS: Patients who had undergone gastrointestinal surgery between January 2012 and December 2013 were assessed. A total of 116 of those patients who had a stoma created during the initial operation were followed by a stoma therapy nurse in the postoperative period and were enrolled in the current study. In addition, a survey of the residents was conducted to evaluate their knowledge about stoma creation and stoma care.
RESULTS: A total of 67 (58%) of the 116 patients included were male. The median age was 57±16 years (range: 17–87 years). A body mass index above 30 kg/m2 was detected in 16 patients (14%). The reason for surgery was malignant disease in 93 (80%) patients, and 97 cases (84%) were elective operations. Preoperative stoma marking was performed in 72 patients (62%). The stoma type was an ileostomy in 87 patients (75%). Stoma-related complications were observed in 40 patients (35%). Emergency surgery (p=0.020), preoperative stoma marking (p=0.000), adjuvant therapy (p=0.004), and the stoma caretaker (patient or relatives) (p=0.05) were associated with stoma-related complications. Logistic regression analysis revealed that only the type of surgery (emergency or elective), preoperative stoma marking, and the stoma caretaker increased the rate of stoma-related complications.
CONCLUSION: Marking the stoma location before surgery reduces the risk of stoma-related complications and has a positive effect on the patient’s quality of life. Multivariable analysis indicated that marking the stoma site before the operation was the only factor that affected the rate of stoma-related complications, regardless of emergency or elective surgical conditions. Since surgeons will encounter the need for a stoma procedure during their professional career and they will not always have the opportunity to work with stoma therapy nurse, stoma care education should be provided during their residency (internship) education, and ascertaining a stoma localization before surgery for all potential stoma cases should be encouraged in emergency shifts.

12.Efficacy and cost-effectiveness of the cell saver system in instrumented posterior fusion with thoracic and lumbar vertebral fractures
Serdar Hakan Başaran, Alkan Bayrak, Emrah Sayit, Halil Nadir Öneş, Kadir Gözügöl, Cemal Kural
PMID: 30742289  doi: 10.5505/tjtes.2018.77823  Pages 66 - 70
AMAÇ: Çalışmamızın amacı torakal ve lomber vertebra kırıkları nedeniyle posterior enstrümantasyon ve füzyon yapılan ve ameliyatta ototransfüzyon yapılan hastalarda hücre koruyucu sistemin etkinliğini ve maliyet etkinliğini belirlemektir.
GEREÇ VE YÖNTEM: Torakal ve lomber vertebra kırıkları nedeniyle posteriyor enstrümentasyon ve füzyon uygulanmış 121 hasta iki guruba ayrıldı: 59 hasta (23 erkek ve 36 kadın) hücre koruyucu gurup, 62 hasta (22 erkek ve 40 kadın) kontrol gurubuna dahil edildi. Hastaların hemoglobin, hemotokrit ve kırmızı hücre sayısı (KHS) ameliyat öncesi ve sonrası birinci, ikinci, üçüncü gün ve taburculuk esnasındaki değerleri değerlendirildi. Transfüzyon oranları ve allojenik eritrosit transfüzyonlarının (AET’ler) yanı sıra, transfüzyona tabi tutulan toplam oto ve allojenik transfüzyonların maliyetleri karşılaştırıldı.
BULGULAR: Perioperatif kan transfüzyonu hücre koruyucu grupta 0.2±0.6 ünite, kontrol grubunda 0.7±1.4 ünite olarak tespit edildi (p=0.01). Ameliyat sonrası birinci, ikinci ve üçüncü günde hemoglobin, hemotokrit ve KHS arasında istatistiksel olarak anlamlı fark tespit edildi. Taburculuk hemoglobin, hemotokrit ve KHS arasında anlamlı farklılık saptanmadı. Perioperatif kan transfüzyonu ortalama maliyeti hücre koruyucu grupta $431±27.4, kontrol grubunda $34.5±66.25 olarak belirlendi (p<0.001).
TARTIŞMA: Hücre koruma sisteminin kullanımı maliyet açısından uygun değildi, ancak özellikle ameliyat sonrası allojenik kan transfüzyonlarının oranını ve sayısını azaltmada başarılıydı.
BACKGROUND: The aim of our study was to determine the efficacy and cost-effectiveness of intraoperative autotransfusion that uses the cell saver system (CSS) in patients undergoing posterior instrumentation and fusion of thoracic and lumbar vertebral fractures.
METHODS: We divided 121 patients who were to undergo posterior instrumentation and fusion due to thoracic and lumbar vertebral fractures into two groups: 59 patients (23 males and 36 females) were in the cell saver group, and 62 patients (22 males and 40 females) were in the control group. Hemoglobin, hematocrit, and red blood cell (RBC) values were recorded for all patients preoperatively, on the postoperative first, second, and third days, and on the hospital discharge day. Transfusion rates and numbers of allogeneic erythrocyte transfusions, as well as the costs of transfused total auto- and allogeneic transfusions were compared.
RESULTS: The numbers of erythrocyte suspensions transfused perioperatively were 0.2±0.6 units in the cell saver group and 0.7±1.4 units in the control group (p=0.01). Statistically significant differences were noted between the two groups on the postoperative first, second, and third days in terms of hemoglobin, hematocrit, and RBC values. These differences had disappeared by the hospital discharge day. The average cost of perioperative blood transfusions was $431±27.4 in the cell saver group and $34.5±66.25 in the control group (p<0.001).
CONCLUSION: The use of the CSS was not cost-effective, but it was particularly successful at reducing the rate and the number of units of postoperative allogenic blood transfusions.

13.Admission neutrophil-to-lymphocyte ratio and postoperative mortality in elderly patients with hip fracture
Aytun Temiz, Salim Ersözlü
PMID: 30742290  doi: 10.5505/tjtes.2018.94572  Pages 71 - 74
AMAÇ: Kalça kırıklı yaşlı hastalarda ameliyat sonrası mortalitenin yüksek olduğu bildirilmiştir. Bunun nedeni genellikle ameliyat sonrası gelişen komplikasyonlardır. Güncel çalışmalarda nötrofil-lenfosit oranının (NLR), yüksek mortalite oranı ile ilişkili olduğu belirtilmektedir. Çalışmamızda amaç, kalça kırıklı yaşlı hastalarda, hastaneye yatış esnasındaki NLR’nin, ameliyat sonrası mortalite ile ilişkisi olup olmadığını araştırmak idi.
GEREÇ VE YÖNTEM: Balıkesir Edremit Devlet Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği’nde 65–80 yaş arası, ASA puanı 3 olan, stabil olmayan trokanterik kırık nedeniyle çimentolu bipolar kalça protezi uygulanan kadın hastalar çalışmaya dahil edildi. Tüm hastalar kırık sonrası ilk 72 saat içinde ameliyat edilmiş idi (amaca yönelik örnekleme tekniği). Grup 1 hastalar ameliyat sonrası birinci yıl içinde ölenler (n=22, %44), grup 2 hastalar (n=28, %56) ise yaşayanlar idi. Her iki grup ameliyat öncesi NLR değerleri açısından istatistiksel olarak karşılaştırıldı.
BULGULAR: Gruplar arasında ameliyat öncesi NLR değeri açısından anlamlı fark tespit edildi (p<0.001). ROC analizinde kesim değeri 4.7 bulundu.
TARTIŞMA: Buna göre ameliyat öncesi NLR değerinin kalça kırıklı yaşlı hastalarda mortalite ile ilişkili olduğu kanaatindeyiz.
BACKGROUND: Hip fractures in elderly patients are associated with a high mortality rate. Most deaths associated with hip fracture result from complications after surgery. Recent studies suggest that the neutrophil-to-lymphocyte ratio (NLR), which is a laboratory marker used to evaluate systemic inflammation, may be useful to estimate excess mortality. This study aimed to investigate the prognostic value of admission NLR in elderly patients with hip fracture.
METHODS: We evaluated patients admitted to the Orthopaedic Surgery Department of Balikesir-Edremit State Hospital. Inclusion criteria were female gender, age between 65 and 80 years, ASA score of 3, unstable intertrochanteric fracture treated with hemiarthroplasty, and time between fracture and surgery less than 72 h. Patients with multiple fracture, previous same side or other side hip surgery, pathological fracture, such as fracture caused by tumor or metabolic bone disease (e.g., Paget’s disease), and malignancies were excluded from this study (purposive sampling technique). Finally, “case” (group 1) was defined as patients who died within 1 year after surgery, whereas “control” (group 2) was defined as patients who survived. Patients in group 1 and 2 were statistically compared in terms of NLR value on hospital admission. A total of 22 patients (44%) were included in group 1, and 28 (56%) were included in group 2.
RESULTS: We found that the admission NLR values of patients in the mortality group were significantly higher than those of patients in the control group (p<0.001). The cutoff value of NLR was calculated as 4.7 on ROC analysis.
CONCLUSION: We believe that the NLR value at admission could be used for risk stratification of mortality in elderly patients with hip fracture.

14.The ANK nail treatment of lateral malleolar fractures with syndesmosis injury: Clinical outcomes at 10 years of follow-up
Sinan Kahraman, Hasan Ceylan, Mesut Sönmez, Ayhan Nedim Kara
PMID: 30742291  doi: 10.5505/tjtes.2018.91679  Pages 75 - 79
AMAÇ: Syndesmoz yaralanmasının eşlik ettiği lateral malleol kırıkları oldukça sıktır. Syndesmoz yaralanmaları için birçok çeşit implant kullanılmaktadır. Bunlardan birisi de ANK çivisidir. Çalışmamızın amacı syndesmoz yaralanmasının eşli ettiği ayak bileği kırıklarında ANK çivisi ile tedavinin uzun dönem klinik ve radyolojik sonuçlarını değerlendirmektir.
GEREÇ VE YÖNTEM: En az 10 yıllık takibi yapılabilen 48 hastanın son kontrollerinde AOFAS (American Orthopaedic and Foot Society) klinik değerlendirme formu kullanılarak klinik sonuçları ve radyolojik değerlendirme kriterleri ile artroz varlığı araştırıldı.
BULGULAR: Hastaların ortalama yaşı 37.3 idi (17–69). Hastalar ortalama 129.9 ay (123–150) takip edildi. Weber B kırığa sahip 22 hastada ortalama AOFAS skoru 93.36 idi. Weber C kırığa sahip 22 hastada ortalama AOFAS skoru 97.66 idi. Kırık tipi ile AOFAS skoru arasında istatiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Travma sonrası artroz gelişimi ile fibula kısalığı arasında anlamlı fark saptandı.
TARTIŞMA: ANK çivisi özellikle seçilmiş olgularda; syndesmoz yaralanmasının eşlik ettiği ayak bileği kırıklarında başarılı şekilde uygulanabilir. Özellikle maliyet açısından oldukça avantaja sahiptir.
BACKGROUND: Lateral malleolar fractures associated with syndesmotic injuries are common. Various surgical implants may be used for the management of syndesmosis injury. One of these is ANK nail. The aim of the present study was to assess the clinical and radiological outcomes of patients treated with ANK nail.
METHODS: Forty-eight patients who were followed up for a minimum of 10 years were reviewed retrospectively using American Orthopedic Foot and Ankle Society (AOFAS) score, radiological evaluation, and development of posttraumatic arthritis. Final data were collected at the last follow-up.
RESULTS: The mean age of the patients was 37.3 (17–69) years. The mean follow-up was 129.9 (123–150) months. Twenty-two patients had Weber type B fracture, and their mean AOFAS score was 93.36 points. The remaining 26 patients had Weber type C fracture, and their mean AOFAS score was 97.66 points. There was no relationship between the type of fracture and the clinical outcome. There was a significant correlation between shortening of the fibula and posttraumatic arthritis.
CONCLUSION: The ANK nail used for the management of ankle fractures may provide both fracture and syndesmosis stabilities in selected cases and is also a cost effective method as cheap as a cortical screw and a Kirschner wire.

CASE REPORTS
15.Management of enteroatmospheric fistula thanks to new isolation technique
Seracettin Eğin, Berk Gökçek, Metin Yeşiltaş, Fazıl Sağlam, Burak Güney
PMID: 30742292  doi: 10.5505/tjtes.2018.45267  Pages 80 - 82
Açık karında enteroatmosferik fistül (EAF) yönetiminde tıkaçla yeni izolasyon tekniği olarak adlandırılan yöntemimizi sunmayı amaçladık. Hasta, Hartmann kolostomi ve insizyonel herni olan 71 yaşında bir erkek hastaydı. Kolorektal anastomoz sonrası insizyonel fıtık onarımı için dual meç kullanıldı. Hasta, acil olarak EAF nedeniyle ameliyat sonrası otuzuncu günde hastaneye tekrar başvurdu. Yeni izolasyon tekniği uygulaması iki kez farklı zamanlarda yapıldı. Genel anestezi gerekli değildi, ancak ameliyat odasında steril koşullar sağlandı. Bir penroz dren, 5/0 polidioksanon ile EAF mukozasına dikildi. Enterik içeriği sızdırmayan küçük bir havuz oluşturuldu. Sızıntı testi, bu havuza serum fizyolojik dökülerek yapıldı. Havuzun etrafındaki açık karın alanı organ koruyuculu süngerle ve steril dreple örtüldü. Örtü üzerinde bir açıklık yapıldı ve sürekli formda -75 mmHg ile negatif basınç tedavisi başlatıldı. EAF, açık karın yarasından ve süngerden, el ile şekil verilebilen ve sızdırmaz halka macunu ile yapılan tıkaç yardımıyla izole edildi. Bu iki uygulamadan sonra, EAF stomaya dönüştürüldü. İnce bağırsağın anastomozu 45 gün sonra yapıldı. Tıkaçla yeni izolasyon tekniği sistemimizde, enterik sıvı ve elektrolit kaybını önlemenin yanı sıra EAF’nin kontrolü de sağlanabilir. Tıkaçla yeni izolasyon tekniğinin üstünlükleri: 1. Her türlü EAF’de başarılı kontrol mümkün olabilir. 2. Sistemimiz için gerekli materyal kolayca bulunabilir. 3. Tüm EAF tipleri kısa sürede stomaya dönüştürülebilir. Sonuç olarak, Björck 4 açık karın hastalarında EAF tedavisi tıkaçla yeni izolasyon tekniğiyle başarılı şekilde gerçekleştirilebilir.
We aimed to present our method called as new isolation technique with stopper (NITS) to manage enteroatmospheric fistula (EAF) in an open abdomen (OA). The patient was a 71-year-old male with Hartmann colostomy and incisional hernia. A dual mesh was used for incisional hernia repair after colorectal anastomosis. The patient was urgently re-admitted to hospital due to EAF on the postoperative 30th day. The NITS application was performed twice at different times. General anesthesia was not required for the applications, but sterile conditions in operation room were provided. A Penrose drain was sutured with 5/0 polydioxanone onto the mucosa of EAF orifice. A small pool was created to protect enteric content from leakage. The leak test was performed by spilling saline into this pool. The sponge with visceral organ protector around the pool was adhered by adhesive sterile drape, and one opening was performed on drape. Negative pressure therapy was launched with -75 mmHg in continuous form. EAF was isolated from the OA wound and sponge with the help of stopper performed with adaptable and obstacle ring paste. After these two applications, EAF was converted to stoma. The anastomosis of small intestine was performed 45 days later. In our NITS system, control of EAF may be successfully provided besides prevention of loss of enteric fluid and electrolyte. Advantages of NITS: 1) Successful control in all types of EAF is possible with NITS. 2) The required material for NITS system can be found easily. 3) All types of EAF can be converted into stoma in a short time. Consequently, the therapy of EAF in Björck 4 OA patients may be carried out successfully with NITS method.

16.Gastrointestinal stromal tumor leading to acute abdomen and hypovolemic shock in a trauma patient
Aylin Hande Gökçe
PMID: 30742293  doi: 10.5505/tjtes.2018.35005  Pages 83 - 85
Gastrointestinal stromal tümör (GİST), gastrointestinal sistemin nadir görülen tümörlerinden biridir. Gastrointestinal sistemin her yerinde olabilir ama en sık sırasıyla görüldüğü yerler mide, ince bağırsaklar, kolorektal, omentum/mezenter, özefagus ve nadiren gastrointestinal sistem ile bağlantısız olarak retroperiton veya abdomendir. Genelde semptomsuz seyreder. Semptomlu olursa karın ağrısı, gastrointestinal sistem kanaması, elle muayenede ele gelen kitle gibi bulgular verebilir. Hastalar genellikle obstrüksiyon bulguları ve başka tanılarla ameliyata alınmaktadır. Sunacağımız olgu acil kliniğe düşme sonrası akut karın ve hipovolemik şok bulgularıyla getirilen, acil şartlarda operasyona alınan ve operasyonda mideden kaynaklı eksofitik büyümüş tümör kanaması olduğu saptanan olgudur. Olgu 32 yaşında, erkek hasta ve yapılan kan incelemelerinde lökosit sayımı 23.500/mm3, hemoglobin değeri 7.9 gr/dL, nabız 110/dk idi. Akciğer grafisinde diafragma altı serbest hava saptanmayan, ultrasonografisinde karaciğerden ayırt edilemeyen kitlesel görünüm arzeden ve kapalı perforasyon – hemanjiom ayrımı yapılamayan hasta ameliyata alındı. Ameliyatta yaklaşık 1200 cc kan aspire edildi ve mideden ekzofitik uzanım gösteren kitle total olarak çıkarıldı. Patoloji sonucu GİST olarak gelen hasta onkoloji bölümü tarafından rüptüre kabul edildi. Ameliyat sonrası üç yıl imatinib tedavisi verildi ve bu süre içinde nüks saptanmadı. Travma sonucu acile başvuran hastalarda akut karın nedeninin her zaman travmayla ilgili olmayabileceği, hipovolemik şok veya başka nedenlerden dolayı tansiyon düşmesi sonucu travmanın gerçekleşebileceğini vurgulamak ve GİST’nin kanayıp hipovolemik şoka ve torsiyona uğrayıp akut batın bulgularına yol açabileceğini sunmak istedik.
Gastrointestinal stromal tumors (GISTs) are among the rare tumors of gastrointestinal (GI) tract. GISTs occur respectively in the stomach, small intestines, colon and rectum, omentum and mesentery, esophagus, retroperitoneal space, and abdominal cavity. However, they may occur anywhere along the GI tract. Typically, these tumors generally do not cause symptoms; however symptomatic patients may show stomach pain, GI bleeding, and palpable abdominal masses. These patients usually undergo surgery for obstruction symptoms or some other diagnosis. Our patient was admitted to the emergency department with acute abdomen and hypovolemic shock due to fall. The patient underwent emergency surgery, which revealed active bleeding from a stomach tumor showing an exophytic pattern of growth. This patient was a 32-year-old male, and blood tests revealed a white blood cell count of 23.500/mm³ and a hemoglobin level of 7.9 gr/dL. The heart rate was 110 beats/minute. The chest radiograph showed no subdiaphragmatic free air, and abdominal ultrasound showed impression of a mass that could not be distinguished from the liver, along with closed perforation or hemangioma. During the surgical procedure, 1200 cc of blood was suctioned, and the exophytic tumor was removed completely. Histological analysis of the tumor showed GIST, and it was considered to be a ruptured tumor by the oncology consultant. The patient was applied imatinib for 3 years after the surgery, and the disease did not re-occur during this period. Our goal in this case study is to emphasize that trauma may not be necessarily the cause of acute abdomen for emergency patients but that it also may be caused by hypotension-associated hypovolemic shock or other causes, bleeding from a GIST along with tumor torsion.

17.Airbag cover impact: a rarely seen reason for mandibular defects
Ersin Akşam, Erhan Sönmez, Önder Karaaslan, Mustafa Durgun
PMID: 30742294  doi: 10.5505/tjtes.2018.50494  Pages 86 - 88
Motorlu taşıt kazalarından sonra ağır yaralanmalar için hava yastıkları ve emniyet kemerleri ana koruma yöntemidir. Hava yastığının açılması sonucu meydana gelen yaralanmalar hakkında birçok çalışma bildirilmiştir. Bu olgu sunumu, hava yastığı kapağının çarpmasından kaynaklanan çoklu mandibula kırığı ile sonuçlanan ilk olgu sunumudur. Canlı olmayan kemik parçaları debride edildi ve ortaya çıkan hemi-mandibula defekti serbest iliak krest flebi ile rekonstrükte edildi. Mukozal defekti yeniden oluşturmak için radyal ön kol serbest flebi yapıldı. Hava yastıkları, önlemlere göre kullanıldığında ölümcül yaralanmaları önler. Bununla birlikte, açılma sırasında maksillofasiyal kemiklere ciddi şekilde zarar verebilirler.
Airbags and seatbelts are among the primary means of preventing severe injuries after motor vehicle accidents. Nonetheless, many studies have examined injuries that were related to airbag deployment. To our knowledge, this is the first case report of multiple mandible fractures caused by impact with the airbag cover. Removal of non-viable bone fragments was performed and the resulting hemi-mandible defect was reconstructed with a free iliac crest flap. A radial forearm free flap was used to reconstruct the mucosal defect. Airbags can prevent deadly injuries; however, they can also cause serious harm to the maxillofacial bones at the time of deployment.

18.Improvement of a duodenal leak: Two-way vacuum-assisted closure
Seracettin Eğin, Berk Gökçek, Metin Yeşiltaş, Semih Hot, Dursun Özgür Karakaş
PMID: 30742295  doi: 10.5505/tjtes.2018.22934  Pages 89 - 92
Elli beş yaşında erkek hastada, perfore duodenal ülserin tedavisi için yapılan ameliyattan sonraki ikinci günde ciddi peritonite neden olan duodenal kaçak gelişti. Omentoplasti sonrası tekrar sızıntı nedeniyle ameliyattan iki gün sonra relaparotomi yapıldı. Nekrotik omentum, bulbus duodeniden ayrılmıştı. Omental yamanın yeniden yerleştirilmesi için canlı omentum bulunamadı. Dışa dönmüş duodenum mukozası kesildi ve duodenum perforasyonu dikildi. İki yönlü vakum yardımlı kapama (VYK), karın sıvı kültürü alınarak ve karın yıkanarak yapıldı. İki yönlü VYK değişim işlemleri, sızıntı sonlandırılana kadar her üç günde bir sürdürüldü. Tüm tedavi süreci yoğun bakımda gerçekleşti. Duodenal sızıntı ameliyattan 41 gün sonra tamamen durdu. Cilt altı tabakası karın ön duvarının fasiyal tabakasından ayrıştırıldı; böylece, karın cildi gergin olmadan kapatıldı ve hasta daha sonra taburcu edildi. Sonuç olarak, primer kaynak kontrolü duodenal sızıntıları tedavi ederken sıklıkla zor olduğu için, iki yönlü VYK sistemi, peritonit kaynağını lokalize etmek ve toksik peritoneal materyali uzaklaştırmak için uygun bir çözümdür.
A 55-year-old male patient developed a duodenal re-leak, which caused severe peritonitis, on the second postoperative day after surgery to treat an acutely perforated duodenal ulcer. Relaparotomy was performed 2 days after surgery for the re-leak after omentoplasty. The necrotic omentum was dissociated from the bulbus duodeni. Viable omentum for reinsertion of the omental patch was not found. The turned-outward duodenal mucosa was excised and the duodenal perforation was sutured. Two-way vacuum-assisted closure (VAC) was carried out by taking a liquid culture of the abdomen and washing the abdomen. The two-way VAC exchange procedures were continued every 3 days until the re-leak was terminated. The whole treatment process occurred in the intensive care unit. The duodenal leak was completely stopped by 41 days after surgery. The subcutaneous layer was dissected from the fascial layer of the anterior wall of the abdomen; thus, the abdominal skin was closed without tension and the patient was subsequently discharged. In conclusion, since primary source control is often difficult when treating duodenal leaks, the two-way VAC system is a convenient solution for localizing the source of the peritonitis and removing toxic peritoneal material.

LookUs & OnlineMakale