Does electromagnetic guidance system superior to free-hand technique for distal locking in intramedullary nailing of tibial fractures? A prospective comparative study. [Ulus Travma Acil Cerrahi Derg]
Ulus Travma Acil Cerrahi Derg. Ahead of Print: UTD-94490 | DOI: 10.14744/tjtes.2020.94490  

Does electromagnetic guidance system superior to free-hand technique for distal locking in intramedullary nailing of tibial fractures? A prospective comparative study.

Ahmet Aslan1, Mehmet Nuri Konya2, Anıl Gülcü1, Serdar Sargın3
1Department Of Orthopedics and Traumatology, Alanya Alaaddin Keykubat University Medicine Faculty, Alanya/ Antalya, Turkey.
2Department Of Orthopedics and Traumatology, Afyon Health Science University Medicine Faculty, Afyonkarahisar, Turkey.
3Department Of Orthopedics and Traumatology, Balikesir University Medical Faculty, Balikesir, Turkey.

Background: Intramedullary nailing (IMN) technique is the gold standard for the treatment of closed fractures of the lower extremity long bones. For orthopedic surgeons, one of the most important problems in IMN procedures is the fixation of distal locking screws (DLS). Accurate and rapid placement of DLSs with minimal radiation exposure is crucial. In this study, we aimed to compare the results of two different distal locking methods in terms of surgery duration and radiation exposure in patients who underwent osteosynthesis of tibia fractures with IMN.

Methods: In this prospective study, the results of 56 patients who met the inclusion and exclusion criteria from 72 patients were evaluated. Patients were divided into two groups according to distal screwing method. Group 1 (n=29) comprised patients who free-hand technique (FHT) used for distal locking, while Group 2 (n=27) consisted patients who electromagnetic guidance system (EMGS) used for distal locking. Demographic and medical data of the patients, duration of surgery time, amount of bleeding, total fluoroscopy counts, time elapsed for distal locking, measure of radiation exposure, number of attempts for distal screw locking, incorrect screw placements, complications and follow-up time were recorded. The groups were compared in terms of demographic data and clinical results.

Results: There was no statistically significant difference between the groups in terms of gender and side (p=0.928 and p=0.432, respectively). The mean age in Group-1 was higher than that of Group-2 and the difference was statistically significant (p=0,012). However, there was no statistically significant difference in length of hospital stay in Group-1 (p=0.140). On the other hand, in Group-2, the number of distal shots, fluoroscopy duration, effective radiation dose and operation duration were lower compared to Group-1, although this difference was not statistically significant (p=0.057, 0.073, 0.058 and 0.056, respectively). Failure was encountered in distal locking during first attempt in 3 cases in Group-1, and in two cases in Group-2. Aseptic nonunion was observed in one patient in both groups.

Conclusion: Both the FHT distal screwing technique and the EMGS distal screwing technique are highly effective methods for distal locking. The duration of operation, the duration of the fluoroscopy and radiation exposure were similar. FHT can be preferred for distal locking in conventional intramedullary nail applications, as it is effective, easy and inexpensive.

Keywords: Tibial fracture, Intramedullary nailing, Radiation exposure, Distal screw locking


Tibia kırıklarının intramedüller çivilemesinde, distal kilitleme için, elektromanyetik yönlendirme sistemi, serbest el tekniğinden üstün müdür? Prospektif karşılaştırmalı bir çalışma.

Ahmet Aslan1, Mehmet Nuri Konya2, Anıl Gülcü1, Serdar Sargın3
1Alanya Alaaddin Keykubat Üniversitesi Tıp Fakültesi, Ortopedi Ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı, Alanya/ Antalya
2Afyon Sağlık Bilimleri Üniversitesi Tıp Fakültesi, Ortopedi Ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı, Afyonkarahisar
3Balıkesir Üniversitesi Tıp Fakültesi, Ortopedi Ve Travmatoloji Ana Bilim Dalı, Balıkesir

Amaç: İntramedüller çivileme (IMÇ) tekniği, alt ekstremite uzun kemiklerinin kapalı kırıklarının tedavisinde altın standarttır. Ortopedik cerrahlar için IMÇ prosedürlerindeki en önemli sorunlardan biri distal kilitleme vidalarının (DKV) yerleştirilmesidir. DKV'larının en az radyasyona maruz kalma ile doğru ve hızlı bir şekilde yerleştirilmesi çok önemlidir. Bu çalışmada, tibia kırıklarında IMÇ ile osteosentez uygulanan hastalarda ameliyat süresi ve radyasyon maruziyeti açısından iki farklı distal kilitleme yönteminin sonuçlarını karşılaştırmayı amaçladık.

Gereç ve Yöntem: Prospektif yapılan bu çalışmada toplamda 72 hastadan dahil etme ve dışlama kriterlerini karşılayan 56 vakanın sonuçları değerlendirildi. Hastalar distal vidalama yöntemine göre iki gruba ayrıldı. Grup 1 (n = 29) distal kilitleme için serbest el tekniği (SET) kullanılan hastaları, Grup 2 (n = 27) distal kilitleme için elektromanyetik yönlendirme sistemi (EMYS) kullanılan hastaları içeriyordu. Hastaların demografik ve tıbbi bilgileri, ameliyat süreleri, kanama miktarları, toplam floroskopi süreleri, distal kilitleme için geçen süreler, maruz kalınan radyasyon dozu ölçümleri, distal vida kilitleme için teşebbüs sayıları, hatalı vida yerleşimleri, komplikasyonlar ve takip süreleri kaydedildi. Gruplar demografik veriler ve klinik sonuçlar açısından karşılaştırıldı.

Bulgular: Gruplar arasında cinsiyet ve taraf açısından istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu (sırasıyla p = 0.928 ve p = 0.432). Grup-1'deki yaş ortalaması Grup-2'den daha yüksekti ve fark istatistiksel olarak anlamlı idi (p = 0,012). Ancak, Grup-1'de hastanede kalış süresi açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark yoktu (p = 0.140). Diğer taraftan Grup-2'de distal atım sayısı, floroskopi süresi, etkili radyasyon dozu ve operasyon süresi Grup-1'e göre daha düşüktü, ancak bu fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (p = 0.057, 0.073, 0.058 ve 0.056), sırasıyla). Grup-1'deki 3 olguda ve Grup-2'deki iki olguda ilk denemede distal kilitlemede başarısızlıkla karşılaşıldı. Her iki grupta bir hastada aseptik kaynamama gözlendi.

Sonuç: Hem SET hem de EMYS distal vidalama tekniği, distal kilitleme için oldukça etkili yöntemlerdir. Ameliyat süresi, floroskopi süresi ve radyasyona maruz kalma benzerdir. Geleneksel İMÇ uygulamalarındaki distal kilitlemelerde, etkili, kolay ve ucuz olduğu için, SET tercih edilebilir.

Anahtar Kelimeler: Tibia kırığı, İntramedüller çivileme, Radyasyon maruziyeti, Distal vida kilitleme




Corresponding Author: Anıl Gülcü, Türkiye


TOOLS
Print
Download citation
RIS
EndNote
BibTex
Medlars
Procite
Reference Manager
Share with email
Share
Send email to author

Similar articles
PubMed
Google Scholar


LookUs & OnlineMakale