Effects of Dabigatran and Fondaparinux on Degloving Injuries, An Experimental Study [Ulus Travma Acil Cerrahi Derg]
Ulus Travma Acil Cerrahi Derg. Ahead of Print: UTD-26678 | DOI: 10.14744/tjtes.2020.26678  

Effects of Dabigatran and Fondaparinux on Degloving Injuries, An Experimental Study

Alper Ural1, Fatma Bilgen1, Duygun Altıntaş Aykan2, Abdulkadir Yasir Bahar3, Mehmet Bekerecioglu1, Dilan Altıntaş Ural4
1Department of Plastic Reconstructive and Aesthetic Surgery, Kahramanmaras Sutcu Imam University,Kahramanmaras,Turkey
2Department Of Pharmacology, Kahramanmaras Sutcu Imam University,Kahramanmaras,Turkey
3Department Of Pathology, Kahramanmaras Sutcu Imam University,Kahramanmaras,Turkey
4Department of Pediatric Surgery,Kahramanmaraş Sutcu Imam University,Kahramanmaras,Turkey

Background: Management of the skin degloving injuries is still a problematic issue and the avulsed part of the skin may become necrotic. We hypothesized that the anticoagulant pharmacological agents, fondaparinux and dabigatran, may be beneficial in the treatment of degloving injuries by enhancing the viability of the reattached flap.
Method: Twenty four Wistar rats were divided into into three groups: control group (Group 1), fondaparinux group (Group 2), and dabigatran group(Group 3). A model of a degloving injury on the tail of rats was developed in all groups. After 15 minutes, the avulsed flaps were sutured back. Group 1 received 1ml/day saline intraperitoneally for 10 days. Group 2 received 0,3 ml/kg/day fondaparinux intraperitoneally for 10 days. Group 3 received 30mg/kg/day dabigatran orally for 10 days. At the end of treatments, gross morphological and histopathological tail tissue survivals were evaluated.
Results: Histopathological examination of the fondaparinux and dabigatran groups revealed that the tail skin was mostly viable with mild inflammation. The mean necrotic length in tails and severity of inflammation was significantly higher in the control group compared to the fondaparinux and dabigatran groups (p<0.05).No statistically significant differences were noted between the fondaparinux and dabigatran groups in histopathologic evaluations. There was no significant difference in necrosis lengths and the other histopathological parameters between dabigatran and fondaparinux groups.
Conclusion: Dabigatran and fondaparinux improved tissue survival in skin degloving injuries in terms of gross morphological and histopathological findings. However, the findings of this study should be supported and improved by new experimental and especially clinical studies.

Keywords: degloving injury, avulsion, flap, lower extremity reconstruction


Avülsiyon Yaralanmalarında Fondaparinuks ve Dabigatranın Etkileri, Deneysel Bir Çalışma

Alper Ural1, Fatma Bilgen1, Duygun Altıntaş Aykan2, Abdulkadir Yasir Bahar3, Mehmet Bekerecioglu1, Dilan Altıntaş Ural4
1Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Tıp Fakültesi,Plastik Rekonstrüktif ve Estetik Cerrahi Ana Bilim Dalı,Kahramanmaraş
2Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Tıp Fakültesi,Tıbbi Farmakoloji Ana Bilim Dalı,kahramanmaraş
3Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Tıp Fakültesi,Patoloji Ana Bilim Dalı,kahramanmaraş
4Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Tıp Fakültesi,Çocuk Cerrahi Ana Bilim Dalı,Kahramanmaraş

Amaç: Avülsiyon yaralanmalarının yönetimi hala zorlayıcı bir konudur ve avülsiye olan deri flepleri nekroza uğrayabilmektedir. Antikoagülan ajanlar olan fondaparinux ve dabigatran ile tedavi edilen avülsiyon yaralanmalarında tekrar yerine sütüre edilen fleplerin sağkalımını artırması hedeflenerek avülsiyon yaralanmalarının tedavisinde faydalı olabileceğini düşündük.
Yöntem: Yirmi dört adet Wistar sıçanı üç gruba ayrıldı: kontrol grubu (Grup 1), fondaparinux grubu (Grup 2) ve dabigatran grubu (Grup 3). Tüm sıçanların kuyruğunda bir avülsiyon yaralanma oluşturulduktan 15 dakika sonra, avülsiyonlu dokular geri yerine sütüre edildi. Grup 1, 10 gün boyunca periton içine 1 ml / gün serum fizyolojik aldı. Grup 2, 10 gün boyunca periton içine 0,3 ml / kg / gün fondaparinux aldı. Grup 3, 10 gün boyunca oral olarak 30mg / kg / gün dabigatran aldı. Tedavilerin sonunda, morfolojik ve histopatolojik parametreler ve kuyruk doku sağkalımları değerlendirildi.
Bulgular: Histopatolojik incelemede fondaparinux ve dabigatran gruplarında kuyruklarının çoğunluğunun sağlam kaldığı ve inflamasyonun ise hafif düzeyde olduğu gözlendi. Fondaparinux ve dabigatran gruplarına göre kontrol grubunda ortalama kuyruk nekroz uzunluğu ve inflamasyonun şiddeti istatiksel olarak daha yüksek bulundu (p <0.05). Dabigatran ve fondaparinuks grupları arasında nekrotik alanın uzunluğu ve diğer histopatolojik parametreler açısından anlamlı bir fark saptanmadı(p>0,05).
Sonuç: Dabigatran ve fondaparinux, avülsiyon yaralanmasında morfolojik ve histopatolojik bulgular ile doku sağkalımını arttırmıştır. Bununla birlikte, bu çalışmanın bulguları yeni deneysel çalışmalar ve özellikle klinik çalışmalar ile desteklenmeli ve geliştirilmelidir.

Anahtar Kelimeler: avülsiyon, flep, alt ekstremite rekonstrüksiyonu




Corresponding Author: Alper Ural, Türkiye


TOOLS
Print
Download citation
RIS
EndNote
BibTex
Medlars
Procite
Reference Manager
Share with email
Share
Send email to author

Similar articles
PubMed
Google Scholar


LookUs & OnlineMakale